“ร่องรอยการตามรอยหยุดอยู่ที่พอร์ตเกตเวย์นอกห้องทำงานของคุณ ห่างออกไปแค่ครึ่งเมตร!”
บนจอทั้งสิบหกบานในห้องเทรด สายข้อมูลสีเขียวเริ่มมีโค้ดสีแดงลับ ๆ ไต่ขึ้นมา
อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วมาก
กู้หานโจวไม่ได้เคาะคีย์บอร์ดเพื่อสกัดกั้น
เขาลุกขึ้นยืนทันที ท่าทีสุขุมมั่นคง ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เขาก้มตัวลง เอื้อมมือไปยังพอร์ตสายแลนโลหะใต้เครื่องเทรดหลัก
“คลิก”
เขากระชากสายแลนที่ต่ออยู่ให้หลุดออกมา
ไฟสีแดงตรงมุมโต๊ะชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะดับลงสนิท
ในวินาทีเดียวกัน สายข้อมูลบนจอใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น
การเชื่อมต่อจากภายนอกถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
“ตัดเน็ตแล้ว”
กู้หานโจวโยนสายแลนลงบนพรม
“แยกออกจากเครือข่ายทางกายภาพ ปล่อยให้พวกมันกัดอากาศไป”
ในหูฟัง ไป๋ยาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“หวุดหวิดจริง ๆ วิธีถอดสายทางกายภาพนี่หยาบก็จริง แต่ได้ผลที่สุด”
ไป๋ยากลืนน้ำลาย
“หัวหน้า ฝั่งตำรวจไซเบอร์ของเซี่ยกั๋วมีผู้เชี่ยวชาญ ต่อไปคงต้องเปลี่ยนวิธีแล้ว”
“แต่...กำไรจากกระดานซื้อขายชำระบัญชีเสร็จแล้ว โอนเข้าพอร์ตหลักในต่างประเทศเรียบร้อย”
กู้หานโจวยืดตัวตรง เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่
“เขียนทับฮาร์ดดิสก์ของเครื่องหลักทางกายภาพสามรอบ อย่าให้เหลือเศษซากแม้แต่นิดเดียว”
เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา
“บ่ายนี้มีนัดอะไรบ้าง”
“บ่ายสอง ที่สโมสรธุรกิจกอล์ฟภูเขาตะวันตก”
ไป๋ยาเปิดตารางนัดหมาย
“พวกสถาบันเล็ก ๆ ที่แห่ซื้อรุ่ยซีตามกระแสจนถูกบังคับขายทอดตลาด ฝากคนกลางมาบอกว่าต้องการนัดคุยกับคุณให้ได้”
“ดูท่าจะแพ้จนเลือดขึ้นหน้า อยากเบี้ยวหนี้ ไม่ก็รีดเลือดจากเรา”
กู้หานโจวหยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา
“เข้าใจแล้ว”
บ่ายสองโมง สโมสรธุรกิจกอล์ฟภูเขาตะวันตก
แดดสดใส สนามหญ้าเขียวขจีเป็นประกาย
กู้หานโจวสวมเสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงลำลองสีเข้ม