“ไม่รู้ทำไม พอฝึกฝนแล้วข้ากลับรู้สึกว่าง่ายดายยิ่ง อาจเกี่ยวกับผลวิญญาณที่กินเข้าไปก่อนหน้านี้ ซึ่งช่วยปรับเปลี่ยนร่างกายของข้าก็เป็นได้”
หวงจวิ้นเซิงลูบคางพลางเอ่ยอย่างจริงจัง
“....เป็นไปได้ ของวิเศษฟ้าดินเหล่านั้นมีฤทธิ์แปลกประหลาดสารพัด ท่านน้าของข้าเคยบอกว่า ในผลวิญญาณบางชนิดมีพลังรุนแรงอย่างยิ่ง คนธรรมดากินเข้าไปก็ระเบิดได้ในพริบตา ส่วนผลวิญญาณบางชนิดก็มีพลังประหลาด กินแล้วอาจกลายเป็นหมาแมว ผู้ชายมีประจำเดือน ผู้หญิงฝันเปียก หรือแม้แต่นิสัยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผลวิญญาณลูกที่สองที่เจ้ากินเข้าไปช่วยปรับเปลี่ยนร่างกายได้ ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการหลอมกายจริง ๆ”
ฟางถงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเขา แถมยังอดอิจฉาอยู่บ้างไม่ได้
น้องชายผู้นี้กินผลวิญญาณติดกันสองลูก กลับไม่มีลูกไหนเป็นของหลอกลวง โชคเช่นนี้...คงอธิบายได้เพียงว่าบรรพบุรุษของเขาคุ้มครองอยู่
ไม่เช่นนั้นคงอธิบายไม่ได้ว่าใต้หล้านี้จะมีใครโชคดีถึงเพียงนี้ พบผลวิญญาณป่าที่ยังไม่ผ่านการตรวจสอบติดกันถึงสองครั้งโดยไม่มีพิษภัย
“ซี้ด! โหดร้ายถึงเพียงนั้นเชียวรึ?!”(⊙д⊙)
หวงจวิ้นเซิงได้ฟังคำอธิบายของฟางถง ก็ถึงกับตะลึงงันไปทั้งตัว
ผู้ชายมีประจำเดือน ผู้หญิงฝันเปียก นี่.....นี่มันของวิเศษฟ้าดินหรือผลปีศาจอะไรกันแน่?
ขณะเดียวกัน เขาก็เตือนตัวเองว่าคราวหน้าห้ามใช้ข้ออ้างว่ากินผลวิญญาณเข้าไปอีก
ครั้งแรกคือโชคดี ครั้งที่สองคือบรรพบุรุษคุ้มครอง แล้วครั้งที่สามเล่า?
“ของวิเศษฟ้าดินเช่นนี้เดิมทีเป็นสิ่งไร้รากฟ้า ผืนดินหล่อเลี้ยงขึ้นมาเอง รูปร่างและพลังล้วนแตกต่างพิสดาร น้องชาย คราวหน้าหากพบของแบบนี้ อย่ากินส่งเดชอีก สองครั้งแรกบรรพบุรุษของเจ้าคุ้มครองก็จริง แต่จะให้คุ้มครองตลอดไปได้อย่างไร? การกินของพวกนี้ก็เหมือนเอาชีวิตไปเดิมพัน หากชนะย่อมมั่งคั่งรุ่งเรือง แต่ถ้าแพ้สักครั้ง ต่อให้มีโอสถไส้ใหญ่เก้าผันของสำนักเทพโอสถก็ช่วยเจ้าไม่ได้...”