“เงาร่างผู้นั้นมีลักษณะเด่นอะไรบ้างหรือ?”
อู่ตี้ถามอีกครั้ง
แม้เสด็จพ่อจะมีโอรสน้อยกว่าพี่ใหญ่ แต่ก็ยังมีองค์ชายถึง 23 คน หากไม่นับบรรดาผู้ที่สิ้นพระชนม์ไปในปีนั้นกับองค์ชายสิบแปด ก็ยังเหลืออีกสิบกว่าคน
คนเหล่านี้ล้วนรอดชีวิตมาได้โดยไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องครั้งนั้น ต่อให้เป็นองค์ชายสิบแปด ซึ่งเสด็จพ่อไม่เคยให้ความสำคัญยามยังทรงพระชนม์ พี่ใหญ่ของเขาก็ยังพระราชทานรางวัลให้อย่างยิ่งใหญ่ ส่วนคนอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ที่ดินศักดินาที่ได้รับล้วนเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์
ในปีนั้น คนเหล่านั้นบางคนยังเด็กเกินไป บางคนก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะแข่งขัน แต่เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาคิดอย่างไร
“อืม... ตาหงส์ สันจมูกสูง คิ้วหนอนนอนไม่หนาเกินไป...”
หูเต๋อฮั่นทบทวนรูปลักษณ์ของเงาร่างนั้นอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งนึกก็ยิ่งรู้สึกว่าคนผู้นั้นดูแปลกพิกล หน้าตาน่าเกรงขาม แต่กลับดูงามเกินไป คล้ายบุรุษที่มีเค้าสตรี ทว่าเขาไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ จึงมองอู่ตี้อย่างอึกอัก
“มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ”
อู่ตี้เห็นเขาลังเล จึงโบกมือเป็นเชิงอนุญาต
“แม้หน้าตาจะน่าเกรงขาม แต่ก็งามเกินไปอยู่บ้าง ดูคล้ายบุรุษที่มีเค้าสตรี...”
เพียะ!
หูเต๋อฮั่นเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงดังเพียะ ฉินอ๋องพลันลุกพรวดขึ้นมา ทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้ง
“แน่ใจหรือว่าไม่ได้มองผิด?”
อู่ตี้เบิกตากว้างจ้องหูเต๋อฮั่น นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขามีปฏิกิริยาทางอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ ครั้งก่อนก็เป็นตอนที่ธิดาของเขาถือกำเนิด