เงาร่างเล็กสีแดงฉานทยอยพุ่งออกมาจากไห แต่ละตนเข้าแถวลอยเรียงกันอยู่ตรงหน้าอู๋ซื่อไห่ ราวกับทหารตัวน้อยที่กำลังรอรับคำสั่ง
“ฮ่า ๆๆ! นี่คือกุมารหยินหยางที่ข้าเฒ่าใช้โลหิตบริสุทธิ์เลี้ยงดูมาหลายสิบปี ไป่ฮู่ฟาง จงสัมผัสอานุภาพของกุมารหยินหยางให้ดีเถอะ!”
“จัดการพวกมันให้หมด!”
อู๋ซื่อไห่หัวเราะบ้าคลั่งพลางมองฟางถงที่ล้มอยู่บนพื้น มุมปากมีคราบเลือดติดอยู่ หลังพูดจบ แววตาก็พลันเย็นเยียบ ก่อนออกคำสั่งแก่เงาร่างเล็กสีแดงหลายสิบตนที่ลอยอยู่เบื้องหน้า
วินาทีต่อมา เงาร่างสีแดงหลายสิบตนพลันลืมตาขึ้นพร้อมกัน ไอโลหิตเข้มข้นแผ่ออกจากร่าง พวกมันหันไปจ้องฟางถงกับหวงจวิ้นเซิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่นอกห้องอย่างไร้อารมณ์
เมื่อคนทั้งหลายสบเข้ากับดวงตาสีเลือดหลายสิบคู่ วิญญาณพลันคล้ายหลุดออกจากร่าง ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วกาย
หวงจวิ้นเซิงเบิกตากว้าง โลกทัศน์ที่เพิ่งสร้างขึ้นมาแตกละเอียดอีกครั้ง
นี่มันยังเป็นโลกยุทธ์อยู่หรือเปล่าเนี่ย?
ของพรรค์นี้ยังโผล่มาได้อีก!
“ฮ่า ๆๆๆ...”
อู๋ซื่อไห่มองสีหน้าตื่นตะลึงของคนทั้งหลายแล้วแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง น่าเสียดายที่ลูกชายสุดที่รักของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ จึงมองไม่เห็นสีหน้าของคนเหล่านี้ และไม่ได้สัมผัสความสะใจในยามนี้ไปด้วย
“กุมารหยินหยาง จัดการพวกมัน!”
หัวเราะจนพอใจแล้ว แต่เห็นเงาร่างเล็กเหล่านั้นยังไม่ลงมือ อู๋ซื่อไห่จึงตวาดสั่งเสียงเข้ม
กุมารหยินหยางหลายสิบตนทำราวกับไม่ได้ยินคำสั่ง หรือไม่ก็เหมือนกำลังรวบรวมขวัญกำลังใจก่อนสังหารผู้คน ไอโลหิตบนร่างยิ่งเข้มข้น ดวงตาเล็กสีเลือดยิ่งเย็นชา พวกมันยังคงจ้องคนทั้งหลายเขม็ง ทว่ากลับไม่ขยับเขยื้อน