อย่างไรก็ตาม การกินสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินก็เป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง พลังในสมบัติเหล่านี้ผันผวนไม่แน่นอน บ้างก็บ้าคลั่งรุนแรง บ้างก็อ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง ตลอดหลายปีมานี้ ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่กินสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินเพราะความโลภ แต่ทนพลังบ้าคลั่งนั้นไม่ไหว จนร่างระเบิดกระจุยกระจายไปทั่ว
ในปีนั้น พี่ใหญ่ของเขาก็กินผลวิญญาณลูกนั้นด้วยความคิดที่ว่าต่อให้ตายก็ยอม ยังดีที่พี่ใหญ่โชคดี พลังของผลวิญญาณลูกนั้นไม่ได้บ้าคลั่งเกินไป หาไม่แล้วชายชราวัยปลายชีวิตจะทนไหวได้อย่างไร?
เจ้าหนุ่มคนนี้ก็โชคดีเช่นกัน พลังนั้นไม่ได้บ้าคลั่งมากนัก ประกอบกับพื้นฐานของเขาดี จึงทนพลังนั้นไว้ได้ ตอนนี้พลังดังกล่าวกำลังปรับเปลี่ยนร่างกายของเขาอยู่
“แล้วจะเป็นอย่างไรหรือ?”
ฟางถงถูกท่านลุงใหญ่ดุ ทั้งยังได้ยินคำพูดของท่านลุงหก จึงหยุดร้องไห้ เช็ดน้ำตาแล้วถามขึ้น
“ใครจะไปรู้ สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินพบเห็นได้ยาก ทั้งสรรพคุณยังแปลกประหลาดหลากหลาย บางคนกินแล้วระเบิด บางคนกินแล้วกลายเป็นสัตว์ประหลาด กลายเป็นแมว กลายเป็นสุนัข หรือกระทั่งกลายเป็นสตรี นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก บางคนก็เหมือนท่านลุงใหญ่ของเจ้า เปิดเส้นลมปราณทั่วร่าง จากคนไร้ความสามารถกลายเป็นอัจฉริยะ นับจากนั้นจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่โชคของเขา”
ฉีเยว่กลอกตา
“แค่ก!”
ฉีเหิงกระแอม มองน้องชายคนที่หกอย่างขุ่นเคือง
พูดเกินไปแล้วนะ!
อะไรคือจากคนไร้ความสามารถกลายเป็นอัจฉริยะ ตอนหนุ่ม ๆ ข้าก็เป็นอัจฉริยะที่อ่านผ่านตาแล้วจำได้ไม่ลืม เพียงแต่เส้นลมปราณอุดตัน จึงฝึกวรยุทธ์ไม่ได้เท่านั้น
“……”
เมื่อถูกพี่ใหญ่ถลึงตาใส่ ฉีเยว่ก็รู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงก้มหน้าลงเล็กน้อยและไม่พูดอะไรอีก
“พี่ใหญ่?”