“คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”
หวงจวิ้นเซิงจ้องเขาเขม็ง รอฟังประโยคต่อไป
นี่มันเส้นทางของเหล่าไอ้หื่นไม่ใช่หรือไง?
“พรสวรรค์ของเจ้าคนประสาทนี่ไม่เลวจริง ๆ อายุแค่ 24 ปีก็บรรลุขั้นกำเนิดฟ้า แถมยังสืบทอดสายเลือดบรรพชนมา หน้าตาก็ไม่เลวด้วย จวนโหวฉางซิ่นสรุปบทเรียนจากความล้มเหลวในอดีตแล้ว เห็นว่ายุคสมัยเปลี่ยนไป คนที่มีแค่หน้าตาโดดเด่นเหมือนโหวฉางซิ่นรุ่นแรกย่อมไม่ได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงอีกต่อไป เดี๋ยวนี้คนหนุ่มคนไหนบ้างที่ไม่ทั้งบุ๋นทั้งบู๊? หล่ออย่างเดียวจะไปมีประโยชน์อะไร? เจ้าคนประสาทนี่ตรงกับรสนิยมของคนหนุ่มยุคนี้จริง ทว่าจวนโหวฉางซิ่นตกต่ำถึงขนาดไม่มีโอกาสเข้าเฝ้าราชสำนักด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปเกี้ยวพาองค์หญิงทั้งหลาย คนเดียวที่พอจะมีโอกาสเข้าใกล้ได้ก็มีแค่องค์หญิงฉางหนิง แต่ชื่อเสียงขององค์หญิงฉางหนิงเจ้าก็รู้ดี ต่อให้จวนโหวฉางซิ่นจะไร้ยางอายแค่ไหน ก็คงไม่ส่งทายาทของตระกูลตัวเองไปเกี้ยวพาองค์หญิงฉางหนิงหรอก”
“แต่ไม่รู้ทำไม เจ้าคนประสาทนี่ถึงหลงใหลองค์หญิงฉางหนิงหัวปักหัวปำ ไม่ว่าคนในครอบครัวจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ยังดึงดัน แปลกยิ่งกว่านั้นคือทั้งที่หน้าตาดี แถมมีแววไม่น้อย แต่องค์หญิงฉางหนิงกลับไม่ชายตาแลเขาเลย ต่อให้เจ้าหมอนี่เสนอตัวเข้าไปหาเอง ก็ยังเข้าไปไม่ถึงประตูด้วยซ้ำ! ครั้งที่หนักที่สุด องค์หญิงฉางหนิงอยู่ในห้องกับหนุ่มหน้าขาวกลุ่มหนึ่ง ส่งเสียงออดอ้อนกันทั้งคืน เจ้าหมอนี่กลับยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูให้องค์หญิงตลอดทั้งคืน พอเรื่องนี้แพร่ออกไป โหวฉางซิ่นก็โกรธจนกระอักเลือด จับเขาขังไว้ในบ้านนานถึงหนึ่งปี แต่สมองเจ้าคนประสาทนี่มีปัญหา พอพ้นโทษเพิ่งออกมา ก็ได้ยินว่าองค์หญิงฉางหนิงหมายตาข้า เลยวิ่งมาดักข้าเมื่อหลายปีก่อน กว่าจะสงบลงได้ก็หลังจากถูกพี่ใหญ่ของข้าอัดเสียยับ ตอนนี้เจ้าคนประสาทนั่นมาถึงกว่างหลิงแล้ว เห็นชัด ๆ ว่ามาเล่นงานเจ้า ระวังตัวไว้ให้ดี...”