หลังฟังคำของนักพรตเฒ่าจบ หวงจวิ้นเซิงกับฟางถงก็จ้องตากัน
มิน่าเล่าก่อนหน้านี้เจ้าคนเฒ่าถึงได้ตะโกนจนเสียงแทบแหบ แต่พวกกุมารหยินหยางกลับเอาแต่ระเบิดพลัง ไม่สนใจเขาสักนิด พวกเขายังนึกว่ากุมารหยินหยางกลัวคนแข็งแกร่ง รังแกแต่คนอ่อนแอ พอสัมผัสได้ถึงยอดฝีมืออย่างชิวฟางกับยอดฝีมือราชวงศ์อีกสองคน จึงยอมถอยเสียอีก
ที่แท้ก็มีเรื่องลับภายในนี่เอง
กุมารหยินหยางเหล่านั้นชัด ๆ ว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ที่เจ้าคนเฒ่าหว่านไว้ ทั้งยังใช้โลหิตแท้ของเขาเลี้ยงดู
แต่สุดท้ายกุมารหยินหยางกลับนับคนอื่นเป็นบิดาแท้ ๆ เสียนี่.....
ทั้งสองคนไว้อาลัยให้เจ้าคนเฒ่าในใจสิบวินาที รักแท้กลับได้ความไร้เยื่อใยตอบแทน!
“ท่านนักพรต ธรรมราชากุมารมารมีสัมผัสเชื่อมโยงกับกุมารหยินหยางเหล่านั้นหรือไม่?”
หวงจวิ้นเซิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถาม
หากธรรมราชากุมารมารมีสัมผัสเชื่อมโยงกับกุมารหยินหยางข้างนอก เช่นนั้นตอนคนจากสำนักฉินเทียนกำจัดกุมารหยินหยางเหล่านั้น ธรรมราชากุมารมารก็น่าจะรับรู้ได้แล้ว บางทีเขาอาจส่งคนไปตรวจสอบ หรืออาจรับรู้ความจริงผ่านความทรงจำก่อนตายของกุมารหยินหยาง แล้วนำไปกราบทูลเซียงอ๋อง เมื่อเป็นเช่นนี้ เซียงอ๋องส่งคนมาจับตาพวกเขาก็สมเหตุสมผล บางทีตอนนี้ยังไม่ใช่เวลายกทัพ เซียงอ๋องจึงยังไม่ได้ลงมือกับพวกเขา
“กุมารหยินหยางมาจากคัมภีร์กุมารหยินหยาง ธรรมราชากุมารมารฝึกฝนคัมภีร์กุมารหยินหยางมาหลายปี หากกุมารหยินหยางที่ศิษย์ลัทธิมารเลี้ยงดูขึ้นมาเป็นของเขาจริง เมื่อกุมารหยินหยางตาย เขาย่อมสัมผัสได้”
“ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้คือชิงลงมือก่อนธรรมราชากุมารมารจะมาหา ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน หากปล่อยให้เขารวบรวมกุมารหยินหยางที่คนภายนอกเลี้ยงดูไว้ได้ทั้งหมด.....”