“ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วหรือ?”
ฟางถงมองเขาอย่างขบขัน เมื่อวานยังตื่นเต้นเสียขนาดนั้นอยู่เลย
“...จะไม่กลัวได้อย่างไร เดิมทีแค่รู้ว่าองค์หญิงเป็นยอดฝีมือขั้นกำเนิดฟ้าก็สิ้นหวังแล้ว ใครจะคิดว่ายังมีผู้แข็งแกร่งระดับชั้นอีกคน”
หวงจวิ้นเซิงถอนหายใจ เอ่ยอย่างจนปัญญา
“...ผู้แข็งแกร่งระดับชั้นไม่ได้มีแค่คนนั้นคนเดียวหรอก”
ฟางถงขยับเข้ามา ตบไหล่เขาเบา ๆ พลางเอ่ยเป็นนัย
“∑(°△°|||) ไม่น่ามั้ง!”
เมื่อได้ยินคำพูดของฟางถง เขาก็นิ่งค้างไปทั้งตัว
“ลองคิดดูสิ องค์หญิงผู้เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทออกจากจวนทั้งที รอบกายจะไม่มีผู้ยอดฝีมืออื่นคอยคุ้มกันอย่างลับ ๆ ได้อย่างไร?”
ฟางถงลดเสียงลง
“......”
หวงจวิ้นเซิงพยักหน้าเงียบ ๆ ฟังดูมีเหตุผลชะมัด
ในใจพลันรู้สึกโชคดี โชคดีที่ความสนใจของนางมุ่งไปยังชายลึกลับผู้นั้น จึงไม่ได้รีบร้อนจนคิดใช้กำลังกับเขา หากอีกฝ่ายไม่ใช้กำลัง เขาก็ไม่ลงมือเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่เลยว่า หากอีกฝ่ายหน้ามืดขึ้นมา เขาจะลงมือสังหารอีกฝ่ายทันที แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่ารอบกายอีกฝ่ายไม่ได้มีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับชั้นคนเดียว พูดตามตรง แม้เซียวลี้ปวยตอแม่งเอ๊ยจะร้ายกาจ แต่ระดับของเขาต่ำเกินไป พลังโจมตีจึงมีจำกัด ถึงจะทะลวงม่านพลังปราณแท้ของอีกฝ่ายได้ ก็ทำอะไรผู้แข็งแกร่งระดับนั้นไม่ได้อยู่ดี
เขาไม่เคยเห็นมาก่อนว่าผู้แข็งแกร่งระดับชั้นมีวิธีการเช่นไร ส่วนวิธีการของยอดฝีมือขั้นกำเนิดฟ้า เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง
พูดได้คำเดียวว่า แข็งแกร่งมาก!
หากต้องสู้กันซึ่งหน้า อีกฝ่ายคงเล่นงานเขาจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ที่เขาสังหารยอดฝีมือขั้นกำเนิดฟ้าคนนั้นได้ก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะลอบโจมตีโดยไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว