“ใช้สติปัญญาเอาชนะหรือ?”
หวงจวิ้นข่ายมองลูกพี่ลูกน้องผู้นี้ด้วยความสงสัย ตั้งแต่เด็กน้องชายผู้นี้ก็ฉลาดเฉลียว แม้ตอนเล็ก ๆ จะเล่นกับพวกเขาอยู่บ่อยครั้งและใช้เวลาอ่านหนังสือไม่มาก แต่กลับยังได้เป็นขุนนาง ต่างจากพวกเขาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พอเห็นตัวหนังสือในตำราก็ง่วงงุนขึ้นมาทันที
“ถูกต้อง! ช่วงสองสามวันนี้เจ้าไปเตรียมยาสลบหรือยาถ่ายมาให้มากหน่อย ยิ่งมากยิ่งดี!”
หวงจวิ้นเซิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าว
ไม่รู้ว่ายาสลบกับยาถ่ายจะได้ผลกับผู้ฝึกยุทธ์หรือไม่ แต่เขามั่นใจว่าพวกโจรภูเขากลุ่มนั้นไม่มีผู้ฝึกยุทธ์อยู่แน่นอน ก่อนหน้านี้คนที่ส่งไปสืบข่าวสามารถรู้รายละเอียดได้ชัดเจนถึงเพียงนั้น กระทั่งจำนวนโจรภูเขาก็ยังรู้ หากคนผู้นั้นสะกดรอยหรือลอบเข้าไปสืบข่าวโดยไม่ถูกจับได้ แถมโจรยังไม่รู้ตัวว่าถูกคนธรรมดาสะกดรอย แล้วจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้อย่างไร
เมื่อต้องรับมือกับคนธรรมดา ไม่ว่าจะเป็นยาสลบหรือยาถ่ายก็ล้วนได้ผลชะงัด ยิ่งคราวนี้เขาตั้งใจจะใช้ทั้งยาสลบและยาถ่ายควบคู่กัน ออกฤทธิ์ซ้ำสอง
ทำให้โจรภูเขากลุ่มนั้นท้องเสียจนขาอ่อนแรงก่อน จากนั้นค่อยปล่อยควันยาสลบให้ทุกคนสลบเหมือด เน้นปราบโจรโดยไม่ต้องมีใครบาดเจ็บ!
“ได้เลย”
ลูกพี่ลูกน้องผู้พี่พยักหน้า ดวงตาเป็นประกาย
เขาแค่ซื่อ ไม่ได้โง่ พอได้ยินน้องชายบอกให้เตรียมของสองอย่างนี้ ก็พอจะเดาได้แล้วว่าน้องชายคิดจะทำอะไร