“...แรงเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้เชียว?! ก่อนหน้านี้เจ้าเคยกินโอสถหรือผลวิญญาณอะไรหรือไม่?”
หลังหวงจวิ้นเซิงวางม้านั่งหินลง ฟางถงครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะเอ่ยถาม
“อืม...ก่อนหน้านี้ตอนพาคนไปจับโจรภูเขา ข้าเคยกินผลไม้ลูกหนึ่ง ตอนนั้นกระหายน้ำมาก พอดีเห็นผลไม้ใสกระจ่างลูกหนึ่งอยู่บนต้นไม้ ดูสวยดีจึงเด็ดลงมากิน ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรให้มากความ แต่เรื่องก็ผ่านมาสองเดือนกว่าแล้ว”
หวงจวิ้นเซิงคิดอย่างจริงจังก่อนกล่าว
ฟางถงลุกขึ้นเดินไปด้านหลังเขา ยื่นมือกดไหล่ของเขาเบา ๆ จากนั้นก็เคาะตรงชายโครงและแผ่นหลังอีกสองสามที
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขากลับไปนั่งลง ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนกล่าวว่า “ผลไม้นั่นน่าจะเป็นผลวิญญาณที่ช่วยเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายชนิดหนึ่ง เมื่อครู่ข้าตรวจดูแล้ว กล้ามเนื้อกับกระดูกของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นมาก พลังจากผลไม้ก่อนหน้านี้คงสะสมอยู่ในร่างกายมาตลอด เมื่อวานไอเย็นเข้าสู่ร่างกายพอดี พลังนั้นจึงถูกกระตุ้นตอนที่ร่างกายของเจ้าตกอยู่ในภาวะวิกฤต ถึงได้เกิดอาการรุนแรงเช่นนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าน้องชายจะมีวาสนาเช่นนี้ ตอนนี้ศักยภาพของเจ้าเหมาะแก่การฝึกกายอย่างยิ่ง หากหาเคล็ดฝึกกายได้สักเล่ม ไม่แน่ว่าน้องชายอาจทะยานขึ้นสู่ฟ้าในคราวเดียว”
“ก่อนจะหาเคล็ดฝึกกายพบ ข้าแนะนำให้น้องชายฝึกหมัดมวยกับเพลงเท้าบ้าง จะได้ไม่ปล่อยให้เรี่ยวแรงมหาศาลนี้สูญเปล่า”
ฟางถงแนะนำอีกครั้ง
“อืม...อืม ถ้ามีเวลาข้าจะฝึก พี่ใหญ่ เรื่องเมื่อวานเกี่ยวข้องกับเซียงอ๋องจริงหรือ?”
หวงจวิ้นเซิงพยักหน้ารัว ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง