หวงจวิ้นเซิงทำราวกับไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของหยางซีโก่ว ยังคงยิ้มมองเหตุการณ์อยู่เช่นเดิม
เจ้าซีโก่วคนนี้จ้องมองสหายหญิงของผู้อื่นอย่างลุกลี้ลุกลนต่อหน้าสาธารณชน ไม่ใช่คนดีอะไรนัก ปล่อยให้โดนซ้อมสักยกก็ดี จะได้รู้ว่าการแอบมองสตรีนั้นไม่เหมาะสมและไร้ศีลธรรม
แต่เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าพลังต่อสู้ของสื่อเจินเซียงจะแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ หยางซีโก่วไม่มีโอกาสตอบโต้ต่อหน้านางแม้แต่น้อย
“อ๊าก! ใต้เท้าช่วยข้าด้วย!”
“ใต้เท้าช่วยชีวิตข้า...อ๊าก!”
“ไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วย! ข้าผิดไปแล้ว! แม่นางจอมยุทธ์ ข้าผิดไปแล้ว...”
หมัดใหญ่ของสื่อเจินเซียงกระหน่ำใส่ร่างหยางซีโก่วไม่หยุด นางยังเตะหว่างขาเขาเป็นครั้งคราว จนหยางซีโก่วร้องโหยหวนและอ้อนวอนขอชีวิตไม่ขาดปาก
“พอแล้ว ๆ หยุดมือเถิด”
เมื่อได้ยินเสียงร้องของหยางซีโก่วเบาลงเรื่อย ๆ หากปล่อยให้ซ้อมต่อไปคงได้ตายจริง ๆ หวงจวิ้นเซิงจึงโบกมือส่งสัญญาณให้มือปราบเข้าไปห้าม
“ทุกท่านก็เห็นแล้ว ม้านั่งหินหนักร้อยกว่าชั่ง หยางซีโก่วยังพอยกขึ้นได้บ้าง แต่จี้ป๋อชูยกไม่ไหวเลย ส่วนจุดจบของหยางซีโก่ว ทุกท่านก็เห็นกันแล้ว แม้ตอนมีสติยังถูกซ้อมจนเป็นเช่นนี้ หากเมื่อคืนจี้ป๋อชูเมามายแล้วคิดจะทำอะไรขึ้นมา คงถูกตีตายไปแล้ว”
“สื่อเจินเซียง ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”
หลังมือปราบสองคนจับสื่อเจินเซียงไว้ หวงจวิ้นเซิงก็กล่าวกับไทยมุงด้านนอกจบ แล้วหันไปมองนางด้วยรอยยิ้ม