ยามราตรีลึกในนครหลวงต้าเฉียน แสงโคมสว่างไสวทั่วเมือง ราตรีมืดมิดกลับสว่างราวกลางวัน
ภายในตำหนักแห่งหนึ่งส่วนลึกของพระราชวัง จักรพรรดิไท่คังในฉลองพระองค์มังกรสีดำหลับตานั่งขัดสมาธิ กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านทั่วร่าง จนผู้คนมิอาจเข้าใกล้ได้
แม้แต่ทหารเวรที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ยังต้องยืนห่างจากตำหนักกว่าร้อยเมตร จึงจะทรงตัวได้มั่นคง
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งในชุดมังกรสีแดงก็ปรากฏขึ้นนอกประตูตำหนัก
“ฝ่าบาท”
เงาร่างสีแดงค้อมกายคำนับอยู่หน้าประตู
ชั่วพริบตาต่อมา ประตูก็เปิดออกเอง เงาร่างสีแดงก้มตัวเดินเข้าไปด้านใน
เวลานี้กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ภายในตำหนักได้สลายไปแล้ว ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
เงาร่างสีแดงเดินไปข้างกายบุรุษในชุดมังกรสีดำ แล้วกระซิบรายงานอย่างนอบน้อม
“...น้องสิบแปดของเรา ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วก็ยังไม่เอาไหนเหมือนเดิม”
หลังฟังคำรายงานจากเงาร่างสีแดง บุรุษในชุดมังกรดำก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ตรัสอย่างไม่แยแส
“ฝ่าบาท ฉีเยว่พบว่าพวกเศษเดนลัทธิมารซ่อนตัวอยู่ในจวนเซียงอ๋อง เซียงอ๋องรับสตรีไว้มากมายเช่นนั้น คงตั้งใจให้พวกเศษเดนลัทธิมารฝึกวิชา จะให้บ่าวเฒ่าไปตรวจดูสักเที่ยวหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เงาร่างสีแดงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม
“...เจ้าไปเองคงไม่แคล้วแหวกหญ้าให้งูตื่น เรื่องของเจ้าสิบแปด ให้ฉีเยว่หาเหตุผลไปสักเที่ยวเถิด”
จักรพรรดิไท่คังทอดพระเนตรเขาพลางตรัส
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
เงาร่างสีแดงรับคำ กำลังจะจากไป แต่พลันนึกอะไรขึ้นได้จึงหยุดฝีเท้า แล้วกราบทูลอย่างนอบน้อม
“ฝ่าบาท ข่าวของคุณชายรองตระกูลฟาง ให้แจ้งองค์หญิงฉางหนิงด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”