ราตรีมาเยือน
ฤทธิ์ยาเริ่มออกผล คนทั้งสี่ที่ซุ่มอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากประตูได้ยินเสียงเคลื่อนไหวราง ๆ จากในค่ายโจร ดูท่าคงถ่ายจนขาอ่อนกันหมดแล้ว
หวงจวิ้นเซิงพยักหน้าให้เฉินไห่
เฉินไห่เข้าใจความหมาย จึงหันหลังลงเขาไปเรียกคนมา
ไม่รู้ว่าเขาใส่ยาไว้มากเกินไป หรือของที่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องซื้อจากเฉินไห่จะบริสุทธิ์พอ ฤทธิ์ถึงได้ร้ายกาจนัก ตอนเฉินไห่นำคนมาถึง ด้านในก็ไม่มีความเคลื่อนไหวแล้ว แม้แต่ยามเฝ้าประตูก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินอาหารที่ผสมยาเข้าไปหรือไม่ ถึงได้วิ่งไปถ่ายท้องกันหมด
เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า ต่างก็หยิบผ้าขึ้นมาชุบน้ำปิดปากกับจมูก จากนั้นเฉินไห่ก็ส่งสัญญาณให้มือปราบและเจ้าหน้าที่นำควันยาสลบที่เตรียมไว้ออกมา
“จุด!”
เมื่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องออกคำสั่ง มือปราบและเจ้าหน้าที่ต่างก็โยนควันยาสลบเข้าไปในค่ายโจร ก่อนยืนรออยู่ที่เดิมกว่าครึ่งชั่วยาม หวงจวิ้นเซิงเห็นว่าคงได้เวลาแล้ว และในค่ายก็เงียบสนิท จึงโบกมือให้มือปราบและเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลัง
บุก!
ทุกคนใช้ผ้าชุบน้ำปิดปากปิดจมูก พังประตูค่ายโจรแล้วกรูกันเข้าไป
ภายในค่ายเงียบสงัด บนทางยังมีคนหลายคนนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น หวงจวิ้นเซิงจงใจเตะโจรที่นอนอยู่คนหนึ่งไปสองที
ดีมาก!
ไม่มีปฏิกิริยา
จากนั้นเขาก็นำคนเดินเข้าไปในโถงรวมพล
ในโถงรวมพลเงียบสงัดเช่นกัน มี “ศพ” นอนระเกะระกะอยู่ไม่น้อย บนเก้าอี้หนังเสือด้านในสุดมีชายร่างกำยำผู้หนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าไว้หนวดเคราดกพรึ่บและมีแผลเป็นจากคมดาบหลายแห่ง รูปร่างเล็กกว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเพียงเล็กน้อย
“มัดทุกคนให้หมด ส่วนคนนี้ปล่อยให้ข้าจัดการ”