เมื่อมองลงไปยังเหล่าลูกสมุนลัทธิมารที่ก่อนหน้านี้กำลังต่อสู้กับคนของเขา ก็เห็นแต่ละคนกุมลำคอล้มลงกับพื้นเช่นกัน
หูได้ยินย่อมไม่เท่าตาเห็น มีดบินของเจ้าหมอนี่เลี้ยวโค้งได้จริง ๆ ด้วย!
ฟางถงอาศัยแสงจันทร์อันสว่างจับจ้องอีกฝ่าย ชายผู้นั้นสวมชุดขาว ผมยาวหยักศกเล็กน้อย หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้น้องชายที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ของเขา ต่อให้เป็นช่วงที่เขาแข็งแกร่งที่สุดก็ยังต้องหลีกทางให้ถึงสามส่วน
ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายแลกเปลี่ยนวิชา[แปลงกายไร้ลักษณ์]กับนางมารสาวมา นี่คงเป็นโฉมหน้าหลังปลอมตัวของเขา บนโลกนี้จะมีหนุ่มหล่อมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร....
“ไม่เป็นไร ขโมยลัทธิมารทุกคนสมควรถูกกำจัด”
“ข้ายังมีธุระต้องจัดการ ขอลา”
หวงจวิ้นเซิงแน่ใจว่าฟางถงกับลูกพี่ลูกน้องของตนจำเขาไม่ได้ จึงกล่าวอย่างเรียบเฉยแล้วเตรียมจากไป
เขากลัวว่าหากอยู่ที่นี่นานเกินไป ลูกพี่ลูกน้องจะเริ่มสงสัย
“ข้าฟางถงแห่งสำนักฉินเทียน ยังไม่ทราบนามท่าน...”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะจากไป ฟางถงรีบตะโกนไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายหายลับ ทว่าอีกฝ่ายจากไปแล้ว
“ลี้คิมฮวง...ฮวน...ฮวน...”
ชั่วพริบตาต่อมา เสียงหนึ่งก็ดังก้องอยู่เหนือท้องฟ้า
“หลี่...สวินฮวน? ชื่อนี้ฟังดู...สำรวยดี”
ฟางถงขมวดคิ้วพึมพำกับตนเอง
เมื่อหวงจวิ้นเซิงถอดการปลอมตัวและมาถึงสำนักฉินเทียน ก็พบฟางถงพาคนออกมาจากสำนักพอดี
“พี่ใหญ่ จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”
หวงจวิ้นเซิงแสร้งถามด้วยความสงสัย
“อืม...ในสำนักฉินเทียนมีผู้ฝึกตนขั้นกำเนิดฟ้าของลัทธิมารอยู่คนหนึ่ง ยอดฝีมือผู้มีวิชามีดบินออกโรงช่วยไว้”