“ไม่ทราบว่าใต้เท้าเรียกข้ามาด้วยเรื่องอันใด?”
ชายวัยกลางคนถึงวัยชราก้มมองลงมา น้ำเสียงแฝงความหยิ่งผยองเล็กน้อย แววตาเจือความดูแคลนอยู่หลายส่วน
“ข้าไม่ชอบแหงนหน้าคุยกับคน!”
หวงจวิ้นเซิงยังไม่ทันเอ่ยปาก ฟางถงก็ทะยานขึ้นชั้นสองอย่างคนพูดน้อยต่อยหนัก ลงมือทันทีที่พูดจบ
ฟางถงทะยานขึ้นชั้นสอง แล้วซัดฝ่ามือใส่หงสือกับลูกน้องสองคนที่อยู่ด้านหลังกลางอากาศ
“ฝ่ามือผลักขุนเขา!”
หงสือเห็นฟางถงพูดแล้วลงมือทันที จึงไม่มัวหยอกล้ออีก สีหน้าเย็นชา ยกมือซัดฝ่ามือสวนกลับ
ตูม!
ฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน ช่องว่างระหว่างยอดฝีมือระดับหนึ่งกับไก่อ่อนระดับสองพลันปรากฏชัด หงสือถูกซัดกระเด็นเข้าไปในห้องส่วนตัวโดยไม่อาจต้านทานแม้ชั่วขณะ
วินาทีถัดมา ฟางถงก็พุ่งตามเข้าไปในห้อง
“หัวหน้าพรรค!”
“หัวหน้าพรรค!”
“บุกเข้าไป! คุ้มกันหัวหน้าพรรค!”
สมาชิกพรรคหมาป่าป่าที่อยู่ในโรงเตี๊ยมเห็นหัวหน้าพรรคของตนถูกเล่นงาน ไม่เพียงไม่หวาดกลัว กลับเลือดเดือดพล่าน คว้าอาวุธพุ่งเข้าใส่คนของสำนักฉินเทียน
เห็นได้ชัดว่าหงสือล้างสมองลูกน้องได้ผลดีมาก ขนาดหัวหน้าถูกเล่นงานไปแล้ว พวกนั้นยังกล้าขัดขืนการจับกุม
“บุก!”
คนของสำนักฉินเทียนไม่พูดพล่ามให้เสียเวลา หัวหน้าลงมือกันแล้ว พวกเขาจะมัวพูดมากอยู่ทำไม? ครั้นเห็นคนของพรรคหมาป่าป่าคว้าอาวุธพุ่งเข้ามา ทุกคนก็ชักอาวุธออกมา
เหล่ามือปราบจากที่ว่าการอำเภอที่ติดตามมาด้วยเห็นว่าลงมือกันแล้ว ต่างก็ชักอาวุธออกมา เดินวนเวียนอยู่รอบวงเพื่อช่วยเหลือคนของสำนักฉินเทียน พร้อมตะโกนให้กำลังใจเป็นระยะ “สู้เขา!” “อัดมันเลย!”
ล้อเล่นน่า ฝีมือแค่นี้ พวกเขาจะคว้าอาวุธพุ่งเข้าไปสู้จริง ๆ หรือ?