“ขอรับท่านผู้พิทักษ์ ก่อนหน้านี้ธรรมราชาสัมผัสได้ว่ากุมารหยินหยางหลายคนขาดการติดต่อ จึงส่งข้าน้อยไปสืบเรื่องนี้ สุดท้ายข้าน้อยพบว่ามีศิษย์คนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในอำเภอหวยหย่วน เมืองกว่างหลิง เพื่อเลี้ยงดูกุมารหยินหยาง แต่ถูกทางการพบเข้า ครอบครัวของศิษย์ผู้นั้นถูกทางการสังหารจนสิ้น ข้าน้อยเดิมทีคิดจะไปตรวจสอบสถานการณ์ที่ว่าการอำเภอ ไม่คาดว่าจะพบหูเต๋อฮั่นที่นั่น ข้าน้อยถูกเขากับชายวัยกลางคนอีกคนทำลายศพพิษจนเสียหาย หลังจากข้าน้อยกลับไปรายงานธรรมราชา ธรรมราชาก็ไปแก้แค้นหูเต๋อฮั่น เมื่อครู่ข้าน้อยรู้สึกถึงลางบางอย่าง จึงไปตรวจดูกุมารหยิน พบว่าร่างของกุมารหยินดำคล้ำและเน่าเปื่อย คาดว่าดวงจิตของธรรมราชาคงถูกทำลายไปแล้ว”
ยายเฒ่าชั่วร้ายเล่ารายละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบอย่างชัดเจน
“เจ้ารับหน้าที่แทนมารกุมารไปก่อน เรื่องนี้ข้าจะไปสืบด้วยตนเอง”
ชายชราฟังรายงานของยายเฒ่าชั่วร้ายแล้ว ขมวดคิ้วไม่คลายเนิ่นนาน ก่อนจะโบกมือไล่นางไป
“ขอรับ ท่านผู้พิทักษ์”
ยายเฒ่าชั่วร้ายคำนับแล้วออกจากห้อง พร้อมปิดประตูตามหลัง
ภายในห้อง ชายชราค่อย ๆ นั่งลง จ้องร่างทารกยักษ์ที่เน่าเปื่อยไปทั้งตัวบนพื้นเขม็ง เขาสะบัดมือ เปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มกลุ่มหนึ่งห่อหุ้มร่างทารกยักษ์ไว้ ทันทีที่ร่างนั้นสัมผัสเปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้ม เนื้อก็ค่อย ๆ สลายหายไปทีละน้อย เมื่อทารกยักษ์หายไป เปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มก็สลายตามไปด้วย
ในห้องเหลือเพียงชายชราที่กำลังครุ่นคิด
หูเต๋อฮั่น เขารู้จักดี เป็นไอ้ชาวบ้านขาสกปรกที่ชั่วช้ายิ่งกว่าลัทธิมารของพวกเขาเสียอีก ตอนธรรมราชากุมารมารกำลังเข้าฌานเพื่อทะลวงขั้นอย่างสำคัญ กลับถูกไอ้สารเลวนั่นทำลายรากฐานจนบาดเจ็บ ไม่อาจทะลวงสู่ขั้นทะลวงฟ้าได้ตลอดกาล