เรื่องราวแบ่งเป็นสองทาง เมื่อหวงจวิ้นเซิงกับฟางถงมาถึงนอกอำเภอซ่างวาน ทั้งคู่เห็นเมฆดำทะมึนปกคลุมเหนือเมืองทั้งเมือง หวงจวิ้นเซิงอดสูดหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้
“ฮึ่ย! พี่ใหญ่ ในเมืองมีผู้ฝีมือสูงส่งอยู่ด้วยหรือ?”
“แย่แล้ว! อีกฝ่ายคิดจะบูชายัญผู้คนทั้งเมือง รีบไป!”
ฟางถงมองเมฆดำบนท้องฟ้า คล้ายคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาตะโกนลั่น ก่อนควบม้านำหน้าพุ่งเข้าเมือง
คนของสำนักฉินเทียนต่างพากันตามไป
“ทะ...ท่านใต้เท้า ลัทธิมารจะบูชายัญคนทั้งเมือง พวกเราอย่าเข้าไปเลยขอรับ?”
มือปราบคนหนึ่งจากด้านหลังเดินเข้ามาหาหวงจวิ้นเซิงอย่างระมัดระวัง เอ่ยเสียงสั่น ขาทั้งสองข้างแทบยืนไม่อยู่
มือปราบคนอื่น ๆ ด้านหลังก็กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย
แม้พวกเขาจะเป็นเพียงปุถุชน ไม่รู้ว่าเมฆดำเหนือเมืองนั้นคืออะไร แต่ก็สัมผัสได้ว่ามันน่าสะพรึงกลัวไม่น้อย อีกทั้งเมื่อครู่ไป่ฮู่ฟางก็พูดแล้วมิใช่หรือ?
นั่นคือการบูชายัญเชียวนะ!
แค่ได้ยินคำว่าบูชายัญ พวกเขาก็ขวัญผวาแล้ว
พวกเขาเป็นมือปราบก็แค่หาเลี้ยงปากท้องเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงขนาดนี้กระมัง?
“...พวกเจ้ารออยู่ที่นี่”
หวงจวิ้นเซิงมองแววตาหวาดกลัวของพวกขี้ขลาดเหล่านี้ การกลัวตายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ หากเขาไม่ได้มีวิชาติดตัว ต่อให้ตีให้ตายก็ไม่มีทางตามเข้าไปเช่นกัน เพราะฉะนั้นหวงจวิ้นเซิงจึงไม่คิดบังคับพวกเขา อย่างไรเสียทุกคนก็เป็นชาวบ้านธรรมดาที่มีผู้เฒ่ารออยู่ที่บ้านและมีเด็กเล็กให้ดูแล หากในเมืองมีอันตรายจริงแล้วคนเหล่านี้ตายอยู่ข้างใน เขาก็ไม่มีลูกชายมากพอจะชดใช้ให้ครอบครัวพวกเขาได้ กล่าวจบก็ส่งสัญญาณให้รออยู่ที่นี่ ก่อนจะตามลูกพี่ลูกน้องไป