เบื้องล่าง คนของสำนักฉินเทียนกำลังเข่นฆ่ากับคนจากลัทธิมาร ส่วนคนจากที่ว่าการอำเภอก็เริ่มเข้าร่วมด้วย ทว่าเมื่อมีคนหนึ่งถูกหมัดของลัทธิมารซัดกระเด็นไปหลายสิบเมตรตั้งแต่ยกแรก จนล้มลงกระอักเลือด แววตาของทุกคนก็พลันกระจ่างใส ความกล้าหาญกับโทสะที่สั่งสมมาก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น
“คุ้มกันใต้เท้า! คุ้มกันใต้เท้า...”
เจี่ยตงซวี่หันไปเห็นใต้เท้าของพวกเขาหลบอยู่หลังมือปราบหวง คอยหลบซ้ายหลบขวาอยู่ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดวาบขึ้นมา เขาตะโกนเสียงดัง พลางคว้าอาวุธวิ่งไปทางหวงจวิ้นเซิง พวกมือปราบรอบข้างได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกาย พากันคว้าอาวุธเข้าล้อมหวงจวิ้นเซิงไว้ตรงกลาง
“ไม่... ไม่ต้องคุ้มกันข้า พวกเจ้าถอยไปให้ไกล...” (⊙_⊙)
หวงจวิ้นเซิงมองพวกไร้ประโยชน์ที่กรูกันเข้ามาล้อมเขาไว้ถึงสามชั้นอย่างงุนงง
พวกเจ้าล้อมฉันไว้หมดแล้ว แล้วฉันจะเข้าไปร่วมวงได้ยังไง?
“ใต้เท้า ความปลอดภัยของท่านสำคัญยิ่ง!”
เจี่ยตงซวี่เบียดตัวเข้ามาข้างกายเขาสุดแรง พร้อมกล่าวอย่างชอบธรรม
“ข้า...”
“ใต้เท้า ดูคนนั้นสิ ใช่คนของลัทธิมารหรือไม่?”
หวงจวิ้นเซิงยังไม่ทันพูดจบ มือปราบไร้ประโยชน์อีกคนก็เบียดเข้ามาข้างกายเขา ชี้ไปยังเงาร่างในชุดคลุมดำที่ลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ท่ามกลางการต่อสู้ เงาร่างนั้นไม่ได้เข้าปะทะกับคนของสำนักฉินเทียนเหมือนคนอื่น แต่ฉวยจังหวะชุลมุนลอบหนีออกจากฝูงชน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
หวงจวิ้นเซิงกับมือปราบไร้ประโยชน์คนนั้นสบตากัน มุมปากของทั้งคู่ยกขึ้นพร้อมกันเป็นเครื่องหมายถูก
“ตามไป!”
วินาทีถัดมา ทั้งสองพลันยืดอก หวงจวิ้นเซิงสะบัดมืออย่างองอาจ นำพวกไร้ประโยชน์ไล่ตามไป