“เรียนใต้เท้า ประชาชนผู้ต่ำต้อยชื่อจี้ป๋อฉาง... ฉางในจี้ป๋อฉางก็คือฉาง ป๋อในจี้ป๋อฉางก็คือป๋อ ส่วนจี้ในจี้ป๋อฉางก็คือจี้...”
“ข้า...ข้าก็เหมือนกัน”
จี้ป๋อฉางร่างเตี้ยล่ำกัดฟันพูดจนจบ จี้ป๋อชูร่างสูงผอมก็ฝืนใจเออออตาม
พวกเขาไม่ใช่บัณฑิต แค่เขียนชื่อตัวเองยังเขียนไม่เป็น แล้วจะไปรู้ได้อย่างไรว่าใต้เท้าถามถึงฉางแบบไหน หรืออะไรที่ใหญ่โต...
“...อะไรที่เจ้าก็เหมือนกัน? เจ้ายาวเท่าเขาหรือ?”
หวงจวิ้นเซิงถลึงตามองจี้ป๋อชูที่พูดว่า “ข้าก็เหมือนกัน” ด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่...ใต้เท้า เขาชื่อฉาง ส่วนข้าชื่อชู...”
จี้ป๋อชูรีบโบกมืออธิบาย
“แล้วเจ้าเล่า? ชื่ออะไร?”
หวงจวิ้นเซิงมีเส้นดำผุดเต็มหน้าผาก แต่ก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ กลัวอีกฝ่ายจะชักนำไปสู่เรื่องไม่เหมาะสม จนทำลายภาพลักษณ์ขุนนางผู้ผดุงความยุติธรรมของตน จากนั้นจึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างคนทั้งสอง ร่างแผ่กลิ่นอายดอกบัวขาวออกมา
“สตรีชาวบ้านชื่อสื่อเจินเซียง คารวะใต้เท้าเจ้าค่ะ”
หญิงสาวก้มหน้า น้ำเสียงเจือสะอื้น ดูราวกับถูกกลั่นแกล้งมา
“คุคุ...”
“แค่ก ๆ! พวกเจ้าตีกลองร้องทุกข์ด้วยเหตุใด?”
หวงจวิ้นเซิงพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต กดมุมปากไว้แล้วหันไปถามทั้งสามด้วยสีหน้าขึงขัง
“ใต้เท้า! ขอท่านโปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย! สื่อเจินเซียงเป็นภรรยาของข้า ข้าเป็นพี่ชายของจี้ป๋อชู เมื่อคืนจี้ป๋อชูมาที่บ้าน บอกว่ามีเรื่องจะหารือกับข้า ต่อมาพวกเราดื่มสุรากันเล็กน้อย ตอนที่ข้ากำลังมึนเมา เจ้าสัตว์เดรัจฉาน...เจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่ก็ข่มเหงภรรยาข้า!”
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!”
“ไม่จริงขอรับ ใต้เท้า ข้าถูกใส่ร้าย!”
“ยังกล้าบอกว่าถูกใส่ร้ายอีกหรือ! ข้าจะตีเจ้าให้ตาย ไอ้เดรัจฉาน แม้แต่พี่สะใภ้แท้ ๆ ของเจ้ายังกล้า...”
จี้ป๋อฉางร่างเตี้ยล่ำพูดไปพูดมาก็ร่ำไห้โฮ สุดท้ายชี้มือสั่น ๆ ไปทางจี้ป๋อชูร่างสูงผอม ด่าทออย่างเดือดดาล เมื่อเห็นอีกฝ่ายปฏิเสธก็ยิ่งโมโห ลุกพรวดหมายจะลงมือ แต่ถูกมือปราบเข้ามารั้งไว้