สีหน้าข้าหลวงใหญ่ขยับเล็กน้อย นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง แต่พอมองเฮ่อจิ้งหยวนอีกครั้งก็ขมวดคิ้ว
ไม่น่าใช่หรอก
“หยวนเหวา ไปตามหมอมา” เขาสั่ง
ที่สหกรณ์ก็มีหมอ ฝีมือการรักษาไม่เลว หากเจ็บไข้ได้ป่วยทั่วไปอย่างปวดหัวตัวร้อนก็รักษาให้หายได้
เฮ่อจิ้งหยวนรีบรับคำแล้ววิ่งออกไป ไม่นานก็พาหมอกลับมา
ระหว่างทางหมอได้ฟังอาการจากเฮ่อจิ้งหยวนแล้ว พอมาถึงก็ถามเมิ่งอู๋อีกสองสามคำ ก่อนจะจับชีพจรให้นาง
เขาจับชีพจรอย่างละเอียด สลับตรวจทั้งสองข้างมือ สุดท้ายจึงกล่าวว่า “น่าจะตั้งครรภ์ แต่ครรภ์ยังอ่อน จับชีพจรได้ไม่แน่ชัด หากอยากให้มั่นใจ รอเดือนหน้าค่อยตรวจอีกครั้งจะชัดเจนกว่า”
คราวนี้คนทั้งสามในบ้านต่างนิ่งอึ้งไป
ตั้งครรภ์แล้วหรือ?
เมิ่งอู๋เผลอมองเฮ่อจิ้งหยวน ส่วนเฮ่อจิ้งหยวนกับข้าหลวงใหญ่ต่างก็มองนาง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ท้องของนาง
มีลูกแล้วหรือ?
ตอนแรกทั้งสามคนยังตั้งตัวไม่ทัน แต่ไม่นานก็พากันดีใจขึ้นมา
ข้าหลวงใหญ่ยิ้มจนหน้าบาน เฮ่อจิ้งหยวนก็เช่นกัน เขาจ้องท้องของเมิ่งอู๋ตาไม่กะพริบ แทบไม่อาจละสายตาได้
หมอเก็บกล่องยา พลางคิดในใจว่าแบบนี้สิถึงจะถูก
แต่งงานกันแล้วก็ต้องตั้งครรภ์อยู่แล้ว จะทำท่าทางเหลือเชื่ออะไรขนาดนั้น
ข้าหลวงใหญ่ลุกขึ้น ส่งหมอออกไปอย่างสุภาพ
ในห้อง เฮ่อจิ้งหยวนลุกขึ้น ตั้งใจจะกอดเมิ่งอู๋ แต่กลับชะงัก ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก
เขาเตรียมใจไว้นานแล้วว่าชาตินี้คงไม่มีลูก ใครจะคิดว่าเมิ่งอู๋จะตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ
นี่เป็นเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง
เมิ่งอู๋เห็นท่าทางซื่อบื้อของเขาก็อดหัวเราะไม่ได้ นางกางแขนออก เฮ่อจิ้งหยวนรีบเข้ามากอดทันที แถมยังเผลอผ่อนแรงลง ราวกับกลัวว่าจะทำให้นางเจ็บ