ทุกคนเห็นเพียงละอองน้ำสาดกระเซ็น ก่อนชายคนหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางสายน้ำในพริบตา
เขาสวมเครื่องแบบสีดำ รูปร่างสูงใหญ่กำยำและสง่างาม ผมยาวสีดำรวบไว้ด้านหลัง มีปอยผมเล็ก ๆ ตกลงมาข้างขมับทั้งสอง ใบหน้าเย็นชา โหนกคิ้วสูง เบ้าตาลึก ดวงตาดำสนิทคู่นั้นเพียงกวาดมอง ก็แผ่กลิ่นอายดุดันน่าเกรงขามออกมา
บุคลิกของเขาองอาจและทรงอำนาจ ทั้งเย็นชาและดุดัน จนคนที่เห็นแทบไม่กล้าหายใจ
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลาของใบหน้านี้แม้แต่น้อย
เครื่องหน้าคมเข้ม โครงหน้าชัดเจนราวกับถูกสลักด้วยมีด เป็นใบหน้าที่เพียงได้เห็นครั้งเดียวก็ไม่มีวันลืม
“แย่แล้ว จงม่อ!”
“รีบหนีเร็ว!”
ผู้มีพลังพิเศษที่บุกเข้ามาลอบสังหารร้องตกใจ แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
จงม่อหันหน้าไป เพียงยกมือที่สวมถุงมือสีดำขึ้น ผู้มีพลังพิเศษทั้งสามที่เข้ามาลอบสังหารก็ยกมือขึ้นกุมคอและเกาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกขาดอากาศหายใจทำให้พวกเขาดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อหลุดพ้นจากบางสิ่ง แต่ก็ไร้ผล
เมื่อมือของเขากำแน่นเป็นหมัด ทั้งสามคนก็สิ้นลมหายใจ ร่วงลงกับพื้น
“ผู้อำนวยการจง” พอคนจากฝ่ายอำนวยการเห็นจงม่อมาถึง ก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที ครั้นเห็นเขาจัดการคนร้ายแล้ว จึงรีบเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม
สายตาที่ทุกคนมองเขาเปี่ยมด้วยความเคารพนับถือ บางคนถึงกับคลั่งไคล้ชื่นชม
เขาคือหนึ่งในผู้มีพลังพิเศษระดับ S เพียงเก้าคนของประเทศเรา เป็นผู้อำนวยการสำนักงานบริหารสิ่งผิดปกติเมืองเฉิ่น ผู้พิทักษ์เมืองเฉิ่นและแม้แต่ชายฝั่งตอนใต้ของประเทศเรา จงม่อ
พลังพิเศษสายน้ำระดับ S ในที่ที่มีน้ำ เขาคือผู้ไร้พ่าย
จงม่อพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
“มีคนบาดเจ็บหรือล้มตายไหม” เขาถามสั้น ๆ น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิด สายตาหยุดอยู่ที่เมิ่งอู๋
เขายังจำเมิ่งอู๋ได้ ครั้งนั้นเขาเป็นคนนำทีมไปช่วยนางไว้ พริบตาเดียว เด็กน้อยก็โตขึ้นขนาดนี้แล้ว