เพราะยังคงคิดถึงอยู่ เฉินติ้งคุนจึงหยิบกุญแจออกมาไขประตูบ้านของเมิ่งอู๋
กุญแจดอกนี้เขาได้มาตั้งแต่ครั้งที่เมิ่งอู๋ช่วยชีวิตเขาไว้ เขาแอบเก็บเอาไว้ ส่วนเมิ่งอู๋ก็ไม่ได้ทวงคืน ถือว่ายอมรับไปโดยปริยาย
พอเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงโทรทัศน์
ในโทรทัศน์กำลังฉายละครสืบสวนสอบสวนเรื่องที่เมิ่งอู๋ชอบดูช่วงนี้ นางติดตามทุกวัน
ปิดประตูแล้ว เฉินติ้งคุนก็เปลี่ยนรองเท้าแตะก่อนเดินเข้าไปด้านใน เมิ่งอู๋กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา ใบหน้าน้อยเรียบเฉยอย่างที่เป็นประจำ เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็รู้สึกโล่งใจ
ดูท่าไม่ได้โกรธ แค่ไม่โกรธก็พอแล้ว
“รับไปสิ” เฉินติ้งคุนยื่นกุหลาบแดงให้
เมิ่งอู๋กอดหมอนอิงอยู่แล้วหันไปมอง บนดอกกุหลาบแดงมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย คงเพิ่งโดนฝนมา
นางรับดอกไม้มาแล้วถามอย่างสงสัยว่า “คุณซื้อดอกไม้เองหรือเปล่า หรือให้ผู้ช่วยไปซื้อให้”
“แน่นอนว่าผมซื้อเอง” เฉินติ้งคุนถอดเสื้อสูทแขวนให้เรียบร้อย พลางพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น เขาไม่ค่อยชอบใส่สูทนัก แต่วันนี้นัดคนไว้คุยธุระ จึงเลี่ยงไม่ได้
ระหว่างพูด สายตาของเขาจับอยู่ที่เมิ่งอู๋ คอยสังเกตปฏิกิริยาของนาง
เมิ่งอู๋ยิ้มเล็กน้อย
“อย่างนั้นก็น่าแปลกนะ คุณเฉินไปซื้อดอกไม้เอง แต่หนังสือพิมพ์ซุบซิบกลับไม่พูดอะไรเลย ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้ข่าวรักใคร่คงแพร่ไปทั่วแล้ว” นางพูดพลางก้มหน้าลูบกลีบกุหลาบสีแดง ไม่ได้รีบร้อนนำดอกไม้ไปแช่น้ำ
หนังสือพิมพ์เมืองกั่งก็นับว่าเป็นเอกลักษณ์ทีเดียว ตั้งแต่ตระกูลผู้มั่งคั่งไปจนถึงพวกคนในวงการใต้ดิน เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ความแค้นความชัง และข่าวซุบซิบสารพัด ไม่มีเรื่องไหนที่พวกเขาไม่กล้าลงข่าว