เมิ่งอู๋มองเขาพลางยิ้มแล้วกล่าวว่า “งั้นเราทั้งคู่ก็เป็นแบบนั้นนะ ดีไหม”
นางเอนตัวเข้าไปหอมแก้มเฉินติ้งคุนเบา ๆ
เฉินติ้งคุนประคองเอวนางไว้ ก่อนจะเอนเข้าไปจูบตอบอย่างระมัดระวัง
“ใช่ เราทั้งคู่” หลังจูบกันแล้ว เขาก็เอ่ยเสียงต่ำ
ยิ่งร่างกายของเมิ่งอู๋หนักอึ้งขึ้นเท่าไร เฉินติ้งคุนก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น
ตั้งแต่เมิ่งอู๋เพิ่งตั้งครรภ์ เขาก็คอยระวังไม่ให้ใครลงมือกับนาง สั่งเพิ่มการรักษาความปลอดภัยรอบตัวนางหลายครั้ง คัดกรองคนในวิลล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระมัดระวังทุกด้าน ทั้งยังให้ทีมรักษาความปลอดภัยลาดตระเวนตลอดทั้งวันทั้งคืน
ทันทีที่ออกจากบ้าน ก็ยิ่งคุ้มกันรอบด้านอย่างแน่นหนา
แต่ถึงจะทำถึงขนาดนี้ ก็ยังมีคนไม่ยอมอยู่นิ่ง—
กลางดึก เมิ่งอู๋หลับไปแล้ว
เฉินติ้งคุนลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา เดินไปห้องหนังสือแล้วโทรศัพท์ออกไป
ปลายสายรับสายทันที เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังลอดมาตามหูโทรศัพท์ เฉินติ้งคุนยังคงสีหน้าเรียบเฉย ฟังลูกน้องที่อยู่อีกฝั่งรายงานว่า “นายใหญ่ มันสารภาพแล้วครับ พวกเราสืบตามเส้นสายไปจนพบว่าเป็นคนของอสูรพิษ”
ครั้งนี้เป็นแม่บ้านคนหนึ่งในวิลล่าที่ถูกซื้อตัว ด้วยเงินหลายแสนหยวน บวกกับคำสัญญาว่าจะส่งไปตั้งหลักที่ต่างประเทศ นางจึงยอมลงมือใส่ยาในอาหารของเมิ่งอู๋
เฉินติ้งคุนระวังเรื่องนี้ไว้แต่แรก จึงสั่งให้คนจับตาดูอย่างใกล้ชิด นางเพิ่งลงมือวางยาได้ไม่นานก็ถูกจับได้เสียก่อน
ถึงอย่างนั้น เฉินติ้งคุนก็ยังโกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่
ครั้งนี้เขาจับได้ แต่ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังระมัดระวังกว่านี้ ถ้าเขาจับไม่ได้ล่ะ
เฉินติ้งคุนไม่เคยคิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง ต่อให้วางแผนและจัดการรัดกุมเพียงใด ก็ยังอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้
ถ้าเป็นตัวเขาเองก็ช่างเถอะ อย่างมากก็แค่ตาย แต่พอคิดว่าเมิ่งอู๋กับลูกในท้องอาจเกิดเรื่อง เขาก็แทบอยากฆ่าคน