“คิ้วก็สวย ตาก็สวย มองตรงไหนก็สวยไปหมด” เมิ่งอู๋พูดพลางยิ้มตาหยี “ฉันไม่เคยเห็นใครดูดีไปกว่าเจ้าเลย”
รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนหางคิ้ว หางตา และมุมปากของเนี่ยจวิ้น ห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่
เขาก้มลงจูบเมิ่งอู๋
เมิ่งอู๋ล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋า เงยหน้าขึ้นรับจูบของเขา
หลังจุมพิตอันยาวนาน ทั้งสองก็ผละออกจากกัน เนี่ยจวิ้นคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ล้วงแหวนออกมาจากกระเป๋า
“อาอู๋ แต่งงานกับฉันนะ ได้ไหม? ฉันรักเจ้า” ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่าตนควรขอแต่งงานกับนางให้เป็นเรื่องเป็นราว
เมิ่งอู๋ก้มมองเขา ยิ้มพลางยื่นมือออกไป
“ได้สิ” นางตอบตกลงไปนานแล้ว ตอนนี้จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เนี่ยจวิ้นรู้สึกโล่งใจ ก่อนที่ความยินดีอย่างมหาศาลจะถาโถมเข้ามา เขารีบสวมแหวนให้เมิ่งอู๋ทันที มือสั่นเล็กน้อย
แหวนค่อย ๆ สวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของนาง พลอยที่ประดับอยู่สะท้อนแสงเป็นสีสันงดงามเจิดจ้า
มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสีธรรมดา
เมื่อพลอยเม็ดนั้นอยู่ใต้แสงอาทิตย์ เพียงขยับมุมเพียงนิดเดียวก็สะท้อนสีสันต่างกัน ทั้งแดง เหลือง เขียว แม้แต่สีแดงแบบเดียวกันก็ยังมีเฉดเข้มอ่อน ทั้งแดงชาด แดงพีช และแดงชมพู เมื่อเปลี่ยนมุมอีกครั้งก็กลายเป็นสีอื่น ทั้งการผสมผสานของแสงและเงาที่ต่างกันยังทำให้เกิดประกายระยิบระยับชวนฝันยิ่งกว่าเดิม
ลูกปัดขนาดเท่าปลายนิ้วเม็ดหนึ่ง กลับราวกับบรรจุสีสันนับหมื่นนับพันไว้ภายใน
เมิ่งอู๋อดมองซ้ำอีกครั้งไม่ได้
“นี่คือแกนผลึกของเมิ่งตี้หรือ? เจ้าไปล่ามันมาตั้งแต่เมื่อไร?” นางถามพลางยิ้ม รู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย
เมิ่งตี้เป็นสัตว์ผิดธรรมชาติระดับ S สายจิตที่ถักทอความฝันและภาพมายา ค่อย ๆ พรากชีวิตผู้คนไปโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์ผิดธรรมชาติชนิดนี้หายากมาก แทบไม่มีโอกาสพบเจอ