นางอดกลั้นไม่แสดงพิรุธ ขอบคุณจ้าวจิ้งเซี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะประคองเมิ่งอู๋กลับไปยังซูหยวนเยว่
เมิ่งอู๋ฝืนทำตัวเป็นปกติมาตลอดทาง แต่พอเข้าห้องมา ร่างกายก็อ่อนยวบ นั่งลงบนเตียงทันที
“แม่นม ข้าจะอาบน้ำ” นางเอ่ยเสียงเบา
แม่นมหวังใจหนักอึ้ง รีบรับคำแล้วจัดคนให้วุ่นวาย โดยไม่ได้ซักถามอะไร
คนรับใช้ในซูหยวนเยว่มีไม่มากนัก มีแม่นมผู้ดูแลหนึ่งคน สาวใช้ใกล้ชิดสองคน สาวใช้แรงงานสี่คน และหญิงรับใช้แรงงานอีกสองคน เท่านี้ก็คือทั้งหมดแล้ว
แต่ในบรรดาคนเหล่านี้ นอกจากแม่นมหวังกับสาวใช้ใกล้ชิดชื่อเยี่ยนแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นคนที่ตระกูลจ้าวจัดมา แม่นมหวังจึงไม่อาจไว้ใจได้
นางกลัวเพียงว่า เรื่องที่เพิ่งพูดกันไปเมื่อครู่ พอหันหลังอีกฝ่ายก็อาจแพร่งพรายให้คนมีเจตนาอื่นในจวนรู้กันหมด
นางไม่ได้แสดงอะไรออกมา เพียงสั่งให้เตรียมน้ำอาบ แล้วไล่ทุกคนออกไป
ไอน้ำลอยฟุ้งอยู่ในอ่างอาบน้ำ เมิ่งอู๋ชำระร่างกายจนสะอาด ไม่สนใจร่องรอยบนตัว แล้วลุกขึ้นแต่งกาย
นางเพิ่งออกมา แม่นมหวังก็เคาะประตูจากด้านนอก เมิ่งอู๋จึงเรียกให้เข้ามา
“คุณหนู คนที่ส่งคุณหนูกลับมาเมื่อครู่ส่งของมาให้อีกแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมหวังกดเสียงต่ำ
เมื่อเปิดห่อออกดู ข้างในมีขี้ผึ้งยาอยู่กระปุกหนึ่ง กับน้ำมันยาขวดเล็กอีกขวด
สิ่งที่ส่งมาพร้อมห่อคือกระดาษแผ่นเล็ก ลายมืออักษรข่ายที่เขียนอย่างเป็นระเบียบพลิ้วไหวราวเมฆเคลื่อนสายน้ำไหล บอกสรรพคุณของยาไว้
ขี้ผึ้งยาช่วยลบรอยแผลเป็น ส่วนน้ำมันยาเมื่อนำมานวดจะช่วยบรรเทาอาการปวดเมื่อยตามร่างกาย
เมิ่งอู๋อ่านจบ ใบหน้าก็ร้อนผ่าว
แม่นมหวังแม้ไม่ได้เห็นว่าบนกระดาษเขียนอะไร แต่พอมีความรู้เรื่องยาอยู่บ้าง ทั้งยังได้กลิ่นยา จึงพอรู้สรรพคุณของทั้งสองอย่าง