จูบกันอยู่หลายครั้ง หวังเจิ้นถึงได้จูงมือนางกลับบ้าน
ฟ้ามืดแล้ว แต่ยังไม่ถึงเวลาเข้านอน เมิ่งอู๋คิดจะทำงานที่เหลือให้เสร็จ ทว่าหวังเจิ้นกลับดึงนางลงบนเตียง กอดรัดคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน แล้วกดท้ายทอยนางลงมาจูบ
“ฉันเก็บเสื้อผ้าของคุณก่อนนะ” เมิ่งอู๋พูด
ตอนบ่ายก่อนออกไป เสื้อผ้าที่จัดใส่ห่อไว้ถูกแกะออก ตอนนี้จึงวางกองระเกะระกะอยู่ตรงนั้น
“ไม่รีบ” หวังเจิ้นว่า
เมิ่งอู๋ผลักเขาไม่ออก ในใจนึกว่าเขายังมีแรงอยู่อีกหรือ ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ ตอนนี้ทั้งตัวนางปวดเมื่อยไปหมดแล้ว
ขณะที่เสื้อผ้ากำลังจะถูกถอด เสียงโทรศัพท์ในห้องหนังสือก็ดังขึ้น
ครั้งแรกเมิ่งอู๋เร่งหวังเจิ้น แต่เขาไม่คิดจะขยับ จนโทรศัพท์ดังเป็นครั้งที่สอง เขาถึงลุกขึ้นไป
เมิ่งอู๋ถอนหายใจโล่งอก ลุกขึ้นนั่งแล้วเริ่มเก็บเสื้อผ้า
“ป้าใหญ่บอกว่าพรุ่งนี้จะมาดูที่บ้าน” หวังเจิ้นพูดหลังรับโทรศัพท์เสร็จแล้วกลับมา
ผู้หญิงในตระกูลหวังล้วนมีงานทำ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังถูกเชิญกลับไปทำงาน ก่อนหน้านี้เดิมทีพวกนางนัดกันว่าจะให้หวังเจิ้นย้ายบ้านช่วงสุดสัปดาห์ จะได้ช่วยกัน แต่หวังเจิ้นปฏิเสธ ทว่าพวกนางก็ยังเป็นห่วง จึงคิดว่าพรุ่งนี้จะแวะมาดู
เมิ่งอู๋ขานรับเบา ๆ แล้วพูดว่า “งั้นพรุ่งนี้ฉันออกไปซื้อผักมาหน่อยดีกว่า”
พอถูกขัดจังหวะ ความปรารถนาของหวังเจิ้นก็ถูกกดลงไปชั่วคราว เขานั่งมองเมิ่งอู๋ทำงาน แล้วช่วยลงมือด้วย ตัวเขาสูง เมิ่งอู๋จึงให้เขาเอาเสื้อผ้าหนา ๆ ไปเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าชั้นบน ส่วนนางจัดการของอย่างอื่น
ทั้งสองคนช่วยกันทำ ไม่นานก็จัดของเสร็จเรียบร้อย
ไม่ใช่งานหนักอะไร แต่ก็ทำเอาเหงื่อท่วมตัว
เมิ่งอู๋จะไปอาบน้ำ หวังเจิ้นก็เบียดตามเข้าไปด้วย