เมิ่งอู๋ยิ้มจนหุบไม่ลง เปิดกระปุกแล้วก้มลงสูดกลิ่นเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “หอมดี”
เห็นนางดีใจเช่นนี้ เฮ่อจิ้งหยวนก็มีความสุขจนแทบลอย รีบเอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า “ถ้าชอบก็ใช้เถอะ คราวหน้าหมดแล้วข้าจะไปซื้อมาให้เจ้าอีก”
“ได้สิ ของพวกนี้ใช้ได้ตั้งหลายปีแน่ะ” เมิ่งอู๋ว่า
ครีมเหล่านี้ใช้ได้นาน แค่แตะปริมาณเท่าเมล็ดถั่วก็ทาได้ทั่วทั้งหน้าและมือแล้ว
“เราไม่ต้องประหยัดหรอก ของแบบนี้ไม่แพง” เฮ่อจิ้งหยวนรีบพูด ไม่อยากให้เมิ่งอู๋ต้องลำบากตัวเอง
จากนั้นเขาก็ควักธนบัตรกับคูปองออกมากำหนึ่ง ทั้งหมดเป็นของที่ได้มาจากการปล้นพวกคนชั่ว ยื่นให้เมิ่งอู๋ดู
เมิ่งอู๋ตกใจไม่น้อย “มากขนาดนี้เชียวหรือ? ข้าหลวงใหญ่ให้เจ้ามาหรือ?”
เฮ่อจิ้งหยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะครางรับในลำคอ
จะให้พูดเรื่องปล้นคนชั่วก็ไม่เหมาะนัก
แต่เมิ่งอู๋เข้าใจเขาดี เห็นเขานิ่งไปเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ กระนั้นนางเพียงยิ้มมองเขา ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“ในเมื่อมีเงินก็เก็บไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นจนเกิดความอิจฉา”
นางกวาดตามองคร่าว ๆ จำนวนนี้ไม่ใช่น้อยเลยจริง ๆ
เฮ่อจิ้งหยวนรับคำ
ข้าหลวงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองอีกครั้ง แล้วหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ
ก่อนหน้านี้ท่านคิดไว้ว่า ขอแค่ไม่เสียเปรียบก็ถือว่าดีแล้ว แต่เฮ่อจิ้งหยวนไม่เพียงไม่เสียเปรียบ ยังได้ประโยชน์กลับมาอีก นับเป็นเรื่องดียิ่งกว่าเดิม
ส่วนนาฬิกาข้อมือกับผ้าพันคอ เมิ่งอู๋ก็เก็บรักษาไว้อย่างดีในท้ายที่สุด
นอกจากของเหล่านี้ เฮ่อจิ้งหยวนยังซื้อขนมกับของกินหลายอย่างที่หาได้ยากในหมู่บ้านมาด้วย ชาวบ้านรู้ว่าเขากลับมาแล้ว ย่อมอดถามไถ่ไม่ได้สองสามคำ พอรู้เรื่องก็พากันเอ่ยชม แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าแปลกอะไร