“คุณนายวางใจได้ครับ คุณชายเตรียมการไว้ก่อนแล้ว อาการบาดเจ็บไม่ร้ายแรง แค่กระดูกหัก ผ่าตัดก็หายครับ” เขารีบพูด เมื่อเห็นว่าเมิ่งอู๋ยังคงสงบอยู่ เขาก็พลอยโล่งใจ
เขาเป็นคนสนิทของเฉินติ้งคุน ติดตามเฉินติ้งคุนมาตั้งแต่ตอนก่อตั้งคุนเฉิงจนถึงวันนี้
หลังแต่งงานไม่นาน เฉินติ้งคุนก็แนะนำคนเหล่านี้ให้เมิ่งอู๋รู้จักทีละคน ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพวกเขาว่าเฉินติ้งคุนให้ความสำคัญกับเมิ่งอู๋มากเพียงใด
“ฉันจะไปหาเขา” เมิ่งอู๋กล่าว
“เรื่องนี้...” หลี่เฉินลังเลเล็กน้อย ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่เมิ่งอู๋อยู่ในวิลล่าย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดและปลอดภัยที่สุด แต่เขาตัดสินใจแทนเมิ่งอู๋ไม่ได้ และไม่กล้าด้วย เพราะรู้ดีว่าคุณชายให้ความสำคัญกับเธอมากเพียงใด
“ครับ ผมจะให้คนจัดการเดี๋ยวนี้” เขารับคำอย่างรวดเร็ว
เมิ่งอู๋ตอบรับ แล้ววางสาย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่เฉินโทรมาอีกครั้ง เมิ่งอู๋จึงออกเดินทางไปโรงพยาบาล
ตลอดทางมีรถกว่าสิบคันคอยคุ้มกัน ทั้งที่เปิดเผยและลับ ๆ เพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่มีคนจงใจก่อขึ้นซ้ำอีก
เมื่อเมิ่งอู๋มาถึง คนตระกูลเฉินกลุ่มแรกที่เธอเห็นคือคนที่อยู่ชั้นล่าง
เธอมองไปจากระยะไกล พลางคิดในใจว่า คนลงมือจะเป็นใครกันนะ? จะเป็นหนึ่งในคนเหล่านี้หรือไม่?
“อาอู๋ พวกเราได้ยินว่าลุงเล็กเกิดเรื่อง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฉินยวนโจวโผล่มาจากไหนไม่รู้ เดินเข้ามาใกล้เมิ่งอู๋แล้วถาม
เมิ่งอู๋หยุดฝีเท้า มองเขาแล้วเดินเข้าไปใกล้ “นายหวังให้เขาเกิดเรื่องหรือ?”
“เปล่า” เฉินยวนโจวมองเธอ สายตาอดเหลือบไปมองท้องของเธอไม่ได้ ก่อนจะพูดออกไปโดยไม่ทันคิด “ผมแค่เป็นห่วงคุณ”
เมิ่งอู๋ยกมือขึ้นตบหน้าเขาเต็มแรง
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าให้ฉันเห็นแววตายินดีที่ซ่อนอยู่ในดวงตานายอีก” เธอพูดเสียงเย็นชา ก่อนกวาดตามองคนตระกูลเฉินที่เหลือ “พวกคุณควรภาวนาให้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเฉินของพวกคุณ”
เฉินยวนโจวชะงักงัน มองเปลวเพลิงแห่งโทสะอันเย็นเยียบในดวงตาของเมิ่งอู๋อย่างเหม่อลอย