จิตสำนึกดิ่งลงมา ทันทีที่ลืมตาขึ้น เสียงอึกทึกก็ดังระงมอยู่รอบกาย
ใต้ร่างสั่นไหว เป็นรถโดยสารประจำทาง
เมิ่งอู๋ลืมตาขึ้น ก็ได้ยินพนักงานเก็บค่าโดยสารวัยกลางคนด้านหน้าตะโกนว่า ถึงป้ายมหาวิทยาลัยเหยียนแล้ว ขณะเดียวกันเสียงของ 008 ก็ดังขึ้นในหัว “โฮสต์ ถึงเวลาลงรถแล้ว”
เมิ่งอู๋ลงจากรถตามฝูงชนอย่างเป็นธรรมชาติ พอเดินมาถึงข้างทาง ความทรงจำก็ถูกถ่ายทอดเข้ามา
ร่างเดิมเป็นสาวชนบท ชอบพอจือชิงเฉินมู่หยาง จึงแต่งงานกับเขา ต่อมาจือชิงได้กลับเข้าเมือง บอกว่าพอจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้วจะมารับเธอ ใครจะคิดว่าเขาจากไปแล้วไม่กลับมาอีก ทั้งยังไม่มีข่าวคราวสักนิด เธอเดินทางไกลนับพันลี้ไปถึงมหาวิทยาลัย กลับเห็นเฉินมู่หยางกำลังจับมือพูดคุยกับหญิงสาวคนหนึ่ง จึงอาละวาดยกใหญ่ทันที
เฉินมู่หยางเกลี้ยกล่อมเธอด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน อยากหย่ากับเธอ แต่เธอยอมตายก็ไม่ยอมหย่า
เธอไม่ยอม เฉินมู่หยางก็ทำอะไรไม่ได้ จึงใช้ความเย็นชาใส่เธอ หลังจากมีลูกชายลูกสาวอย่างละคน เขาหาเงินได้แล้วก็ออกนอกลู่นอกทางอีก ร่างเดิมยังคงอาละวาดต่อไป แต่เมื่อผู้ชายมีเงินแล้ว ก็ไม่กลัวว่าเธอจะโวยวาย ลูกทั้งสองก็ไม่เข้าข้างเธอแม้แต่น้อย กลับเข้าข้างพ่อไปเสียทุกเรื่อง
สุดท้ายร่างเดิมทรมานตัวเองจนแทบเป็นบ้า ถูกทุกคนทอดทิ้งและส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
ความปรารถนาของร่างเดิมคือทำให้เฉินมู่หยางเสียใจ และหาสามีที่ดีกว่าเฉินมู่หยางให้ได้
ตอนนี้ร่างเดิมกำลังเดินทางไปหาเฉินมู่หยาง
เมิ่งอู๋มองแผนที่ หาทางให้แน่ชัดแล้วออกเดินต่อไป พลางให้ 008 ส่งข้อมูลของเป้าหมายภารกิจครั้งนี้มาให้
หวังเจิ้น เพศชาย อายุ 20 ปี เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ ทำธุรกิจ รับบทเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังและมันสมองของตระกูลหวัง ทว่าตอนนี้ยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเหยียน เพียงแต่อาศัยอยู่นอกมหาวิทยาลัย