เมิ่งอู๋ชะงักไปเล็กน้อย——
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
“ไปเอากระดาษมาให้ฉัน!” นางพูด แล้วก็เปลี่ยนใจ “ช่างเถอะ ฉันไปล้างมือเองดีกว่า”
ตอนนี้มือของนางรู้สึกแปลก ๆ จนเมิ่งอู๋ไม่กล้ามอง
เฉินติ้งคุนหัวเราะขึ้นมาทันที ลุกขึ้นอุ้มนางไปที่อ่างล้างหน้า ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วล้างมือพร้อมกันทั้งสี่มือ นิ้วมือของเขาค่อนข้างคล้ำ เป็นสีข้าวสาลี ส่วนมือของเมิ่งอู๋ขาวผ่อง อ่อนนุ่มราวกับน้ำนม
แค่ได้ลูบไล้เช่นนี้ เขาก็อดใจไม่ไหว อยากจุ๊บนางสักที
“ให้คนเตรียมงานได้เลย งานแต่งกำหนดเดือนหน้า” เขาพูดต่อ
“จะไม่รีบเกินไปหรือ” เมิ่งอู๋อดลังเลไม่ได้
เห็นนางล้างมือเสร็จแล้ว เฉินติ้งคุนก็ยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดมือมาห่อมือของนางไว้ เช็ดไปพร้อมกัน
อยู่ด้วยกันมานาน เขาชอบการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สนิทสนมเช่นนี้มาก
เฉินติ้งคุนจ้องนางในกระจกแล้วพูดว่า “ไม่รีบ”
จะรีบได้อย่างไร ช้ามากแล้วต่างหาก
เขาแทบอยากแต่งงานกับนางพรุ่งนี้เสียด้วยซ้ำ!
เมิ่งอู๋มองเขาผ่านกระจกเช่นกัน พอเห็นสายตาราวกับกำลังจ้องเนื้อของเขา ใบหน้าก็ร้อนผ่าว จนอดถลึงตาใส่เขาไม่ได้
ไม่รู้จักสำรวมเลย!
“ถลึงตาใส่ผมทำไม” เฉินติ้งคุนถามยิ้ม ๆ
ยังจะถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
เมิ่งอู๋รู้ดีว่าหากแข่งเรื่องหน้าหนา นางไม่มีทางสู้คนผู้นี้ได้ จึงเปลี่ยนเรื่องทันที “คุณนึกจะแต่งงานก็แต่งเลยหรือ! ฉันยังไม่ได้ตกลงแต่งงานกับคุณสักหน่อย!”
เฉินติ้งคุนเลิกคิ้ว ก้มหน้าลงจะแกล้งจุ๊บนาง “ไม่ตกลงก็จะจุ๊บคุณ”
ริมฝีปากของเมิ่งอู๋ยังร้อนผ่าวจากการถูกจุ๊บ รีบหลบเขา พอเห็นท่าทางหน้าด้านของเขาแล้วก็ทั้งโมโหทั้งขำ