“นิดหน่อย” เมิ่งอู๋ตอบ ครึ่งเดือนมานี้นางไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากดูโทรทัศน์ มองลูก ๆ และพักฟื้นอย่างตั้งใจ
“อดทนอีกหน่อยนะ หมอบอกว่าตอนนี้คุณต้องพักผ่อนให้ดี” เฉินติ้งคุนพูดด้วยความเป็นห่วง
การตั้งครรภ์ลูกแฝดสามทำร้ายร่างกายมากเกินไป ช่วงแรกที่เมิ่งอู๋ตั้งครรภ์ นางยังมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง แต่พอผ่านไปห้าเดือนก็เริ่มผอมลงอย่างควบคุมไม่ได้ นางพยายามกินให้มากที่สุดแล้ว แต่ก็ยังชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปไม่ทัน
พอใกล้คลอด นางผอมยิ่งกว่าก่อนตั้งครรภ์เสียอีก ทำเอาเฉินติ้งคุนหวาดหวั่นจนกลางคืนไม่กล้าหลับสนิท เขาเหน็ดเหนื่อยจนดูซูบเซียวกว่าเมิ่งอู๋เสียอีก
ตลอดครึ่งเดือนมานี้นางได้แต่กินซุปกับอาหารเหลวเพื่อบำรุงร่างกาย ตอนนี้ในที่สุดก็ไม่ผอมแห้งเหมือนเดิมแล้ว แต่ยังคงดูบอบบางและผอมเพรียว
เมิ่งอู๋ขานรับเบา ๆ แล้วยิ้มให้เขา “ฉันรู้แล้ว”
“คุณก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วย” นางพูด แม้พื้นฐานร่างกายของเฉินติ้งคุนจะดี แต่ตอนนี้เขาก็ดูผอมลงกว่าเมื่อก่อนมาก
เฉินติ้งคุนก้มลงจูบหลังมือนาง
“ขอแค่คุณสบายดี ผมก็ไม่เป็นไรแล้ว” เขาพูด
เด็ก ๆ พักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลนานถึงสามเดือน ในที่สุดก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที
ที่บ้านจัดเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว ห้องเด็กอยู่ข้างห้องนอนใหญ่ และยังเจาะประตูเชื่อมถึงกัน จะได้เดินไปหาลูก ๆ ได้ทุกเมื่อ
เฉินติ้งคุนหาพี่เลี้ยงเด็ก แม่บ้าน ป้าคนใช้ นักโภชนาการ และคนอื่น ๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว เรื่องดูแลเด็กจึงไม่ต้องให้เมิ่งอู๋กังวลแม้แต่น้อย
บ่ายวันนั้น ข้าหลวงใหญ่ตระกูลเฉินเดินทางมาเยี่ยมเด็กทั้งสามด้วยตัวเอง