“มีครับ” เกาเชิงทำสีหน้าจริงจัง ถึงกับบอกวันเวลาอย่างละเอียด “คุณพูดเองกับปาก”
เฟยอิ๋งไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงพูดว่า “รีบจัดการให้เรียบร้อย”
เห็นเขาไม่คิดจะยอมรับ เกาเชิงก็หัวเราะออกมา ก่อนจะยืนกรานทำหน้าจริงจังทั้งที่ถูกเฟยอิ๋งมองด้วยสีหน้าเย็นชา “วางใจเถอะครับ ฝากไว้กับผมได้เลย”
“แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคนนั้นจะเป็นคนในบริษัทเรา เอ๊ะ พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง?” เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เฟยอิ๋งลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
เกาเชิงตามไปถามต่อ แต่เฟยอิ๋งก็ไม่ยอมพูด เขาจึงทำอะไรไม่ได้ พอคิดได้ก็วางแผนว่าจะไปถามเมิ่งอู๋ทีหลัง
วันจันทร์ที่แสนทรมานผ่านพ้นไปในพริบตา
เมิ่งอู๋เลิกงานแล้วลงมาข้างล่าง เตรียมไปหาจักรยานไฟฟ้าตัวจิ๋วของตัวเอง
เมื่อก่อนเธอนั่งรถไฟใต้ดินทุกวัน ตอนนี้ระยะทางใกล้ขึ้นแล้ว ขี่จักรยานไฟฟ้าตัวจิ๋วแค่สิบกว่านาทีก็ถึง สะดวกกว่ากันเยอะ
ใครจะรู้ว่าเพิ่งมาถึงชั้นหนึ่งก็ถูกจานหนิงเรียกไว้
“เมิ่งอู๋” จานหนิงรออยู่ที่นี่นานแล้ว พอเห็นเมิ่งอู๋ก็รีบเรียก เธอมองเขาแวบหนึ่ง ไม่สนใจแล้วเดินต่อไปทางด้านนอก เขาจึงเดินตามไป
“เรื่องของคุณอาผมรู้แล้ว แต่การตัดสินใจนี้เป็นคำสั่งของท่านประธาน ไม่มีใครทำอะไรได้ ผมเองก็ช่วยอะไรไม่ได้” เขาพูดเองเออเอง ทำท่าราวกับเป็นห่วงแต่ก็จนปัญญา ก่อนจะว่า “ช่วยบอกคุณอาทีว่าไม่ต้องมาหาผมอีกแล้ว”
“ไม่เกี่ยวกับฉัน” เมิ่งอู๋ตอบ
“อะไรนะ?” จานหนิงชะงัก
“เขาจะไปหาคุณก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันบอกแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว ไม่มีธุระก็อย่ามาหาฉัน ฉันจะพูดอีกครั้ง แฟนเก่าที่ดีควรทำตัวเหมือนตายไปแล้ว” พูดจบ เมิ่งอู๋ก็หมุนตัวเตรียมเดินจากไป
จานหนิงคว้าแขนเธอไว้โดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “นั่นพ่อคุณนะ คุณ—”