แต่เมื่อคืนเมิ่งอู๋เหนื่อยจากการแสดง จึงเข้านอนเร็วกว่าปกติ หาได้ยากยิ่ง เลยไม่ได้รับสายเลย
เมิ่งอู๋โทรกลับไป แต่ไม่มีคนรับสาย คาดว่าอีกฝ่ายยังอยู่บนเครื่องบิน เธอจึงวางสาย
“อะไรก็ได้” เธอตอบข้อความกลับไป
แต่จะพอใจหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง
หลังตื่นขึ้นมากินอาหารเช้าที่ล่าช้า เมิ่งอู๋ก็ไปเล่นคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือ จนถึงสิบเอ็ดโมงถึงลงมาชั้นล่าง แล้วถูกคุณย่าใช้ให้เอาร่มไปส่งข้าหลวงใหญ่
ย่านวิลล่าแถบนี้เงียบสงบ ทำเลดี เป็นที่วุ่นวายแต่สงบร่มรื่น เพียงแต่อยู่ห่างจากย่านการค้าแห่งใหม่ที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาสักหน่อย ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่จึงล้วนเป็นคนรุ่นเก่า
วันนี้อากาศดี มีลมพัด ไม่ค่อยร้อน ข้าหลวงใหญ่ออกไปเดินหมากกับคนอื่น
ข้างนอกยังมีฝนตกปรอย ๆ ไม่ถึงกับเบา แต่ก็ไม่ได้หนักมาก เมิ่งอู๋กางร่มคันหนึ่ง อีกมือถือร่มอีกคัน เดินไปทางสวนในย่านวิลล่า
ใครจะรู้ว่าพอไปถึง ก็เห็นแผ่นหลังของใครคนหนึ่ง
เชิ่งฉางเจ๋อ
ที่จริงเชิ่งฉางเจ๋อกับกู้ฉางไหว่แยกกันได้ไม่ยาก แค่ดูการแต่งกายก็รู้ว่าแต่ละคนมีสไตล์ของตัวเอง
คนแรกชอบแต่งตัวสบาย ๆ ดูสดใสมีชีวิตชีวา ส่วนคนหลังสวมสูทผูกเนกไทเรียบร้อย
ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ทำงานเกี่ยวกับเรื่องไสยศาสตร์ทำไมถึงไม่แต่งตัวเหมือนในนิยาย สวมชุดถังหรือชุดฝึกยุทธ์ แต่กลับแต่งตัวเหมือนชนชั้นนำทางธุรกิจอยู่ทุกวัน
เมิ่งอู๋นินทาในใจ พลางเดินต่อไปอีกสองสามก้าว พอเหลือบมองก็เห็นว่าในระเบียงยาวที่เชื่อมกับศาลา เชิ่งฉางเจ๋อกำลังยืนอยู่ด้านหลังปู่เชิ่ง ส่วนปู่เชิ่งกำลังเล่นหมากรุกจีนกับข้าหลวงใหญ่ตระกูลเมิ่ง