ก่อนหน้านี้ตอนตั้งครรภ์ เมิ่งอู๋ถูกกักตัวอยู่แต่ในบ้านนานกว่าครึ่งปี ตอนนั้นดูเหมือนไม่เป็นไร แต่เมื่อเทียบกับตอนนี้ ก็เห็นได้ชัดว่านางร่าเริงขึ้นมาก
เห็นได้ว่านางยังคงชอบออกไปข้างนอกจริง ๆ
“ท่านที่รัก”
เมิ่งอู๋ยิ้มต้อนรับเขาที่หน้าประตู แล้วคล้องแขนพากันเข้าไปในห้อง ก่อนจะวุ่นวายช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพลาง เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในงานเลี้ยงวันนี้ไปพลาง
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เมิ่งอู๋ก็ดึงจ้าวเวย์ให้นั่งลง นางยังเล่าไม่จบเลย
พอเล่าจบ เด็ก ๆ ก็เข้ามาคารวะท่านพ่อพอดี
จ้าวเวย์กลับบ้านคราวนี้จึงครึกครื้นอยู่พักใหญ่จริง ๆ
เดือนหกแล้ว เด็กทั้งสองอายุห้าเดือนกว่า ซุกซนมีชีวิตชีวามาก
ตอนนี้พวกเขายังนั่งเองไม่ได้ ความสนุกที่สุดในแต่ละวันคือกลิ้งเล่นบนเตียง คนหนึ่งโถมใส่อีกคน อีกคนก็โถมกลับ แล้วก็มีตอนเล่นกับท่านพ่ออีกอย่างหนึ่ง
บ่าวรับใช้ที่ดูแลเด็ก ๆ ไม่กล้าอุ้มพวกเขาสูงเกินไป ส่วนเมิ่งอู๋ก็อุ้มไม่ไหว
แต่จ้าวเวย์ไม่มีข้อกังวลเช่นนั้น สิ่งที่เด็ก ๆ ชอบที่สุดคือให้ท่านพ่ออุ้มขึ้นสูง ทุกครั้งก็หัวเราะคิกคัก ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เล่นกันอยู่นานพอสมควร เมิ่งอู๋จึงบอกให้หยุด
ลำคอของเด็กยังบอบบาง หัวเราะมากเกินไปเดี๋ยวจะไม่สบายเอา
ทั้งสองคนอุ้มเด็กไว้คนละคน ทารกฝาแฝดชายหญิงมีหน้าตาราวกับถอดแบบมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าเหนือหางคิ้วของพี่ชายมีไฝเม็ดหนึ่ง อีกทั้งท่าทางก็ต่างกัน พี่ชายมีชีวิตชีวากว่า ส่วนน้องสาวเอาแต่ใจมากกว่า
คนอื่นแยกไม่ออก แต่เมิ่งอู๋กับจ้าวเวย์มองแวบเดียวก็รู้ว่าใครเป็นใคร
อุ้มเด็ก ๆ เล่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงรับประทานอาหารเย็น
เมื่อแม่นมอุ้มเด็ก ๆ ลงไปให้นม ภายในห้องก็เหลือเพียงสองสามีภรรยาอีกครั้ง
“ท่านที่รัก มานี่สิ” เมิ่งอู๋นึกอะไรขึ้นได้ จึงดึงจ้าวเวย์แล้วบอกว่า “วันนี้ฉันเห็นคนวาดดอกเหมยไว้ตรงหว่างคิ้ว ท่านที่รักช่วยวาดให้ฉันสักดอกได้ไหม”