วันที่ 12 กรกฎาคม เป็นวันเกิดของเนี่ยจวิ้น
เนี่ยจวิ้นมองแวบเดียวก็รู้ว่านี่คือพืชผิดธรรมชาติระดับ S พีชเสวยวรายุ เพราะรูปร่างคล้ายพีชเสวยวรายุในภาพวาดก่อนยุคสิ้นโลกมาก จึงได้ชื่อนี้มา ทั้งยังมีสรรพคุณฟื้นฟูบาดแผลภายในร่างกายและยืดอายุขัย จึงเป็นที่ชื่นชอบของชนชั้นสูงมาโดยตลอด
แม้แต่เขาเองก็แทบไม่เคยได้กิน
วันเกิดหรือ?
เนี่ยจวิ้นชะงักไปเล็กน้อย
เขารู้ดีว่าวันนี้เป็นวันเกิดของตัวเอง
ถ้าเป็นปีก่อน ๆ ที่บ้านจะเริ่มเตรียมงานตั้งแต่ล่วงหน้ากว่าหนึ่งเดือน พ่อจะตั้งใจเลือกของขวัญให้เขา ส่วนแม่จะจัดเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดอย่างพิถีพิถัน
พอถึงวันเกิด เขาจะได้รับของขวัญล้ำค่ามากมายนับไม่ถ้วน บางครั้งเขายังไม่มีแก่ใจแกะให้หมด จึงเอาทั้งหมดไปเก็บไว้ในห้องเก็บของ
แต่เรื่องเหล่านั้นผ่านไปแล้ว
ปีนี้เขากำลังต่อสู้กับสัตว์ผิดธรรมชาติในป่าลึก พยายามทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น และยังต้องหนีเอาชีวิตรอด
แล้วเขาก็ได้รับพีชเสวยวรายุล้ำค่ามาผลหนึ่ง
จากเมิ่งอู๋
“ทำไมยังยืนเหม่ออยู่ล่ะ รับไปสิ” เมิ่งอู๋ยิ้มพลางยื่นลูกพีชตรงหน้าเนี่ยจวิ้น “ของขวัญอาจจะเรียบง่ายไปหน่อย เอาไปก่อนนะ เอ๊ะ—”
เนี่ยจวิ้นยื่นมือออกไปอย่างฉับพลัน ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
เมิ่งอู๋รีบชักมือกลับ ก่อนจะชนเข้ากับอกเขา แล้วก็พบว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เปลี่ยนจากร่างผอมบางที่เธอเคยอุ้มได้อย่างสบาย ๆ กลายเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ไหล่กว้างเอวคอดไปแล้ว
“ก็แค่ลูกพีชลูกหนึ่ง…”
เดิมทีเธอตั้งใจจะแซวสักสองประโยค แต่พอสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวแผ่วเบา คำพูดในปากก็หยุดชะงัก
เนี่ยจวิ้นร้องไห้แล้ว
เจ้าหนุ่มคนนี้ ตอนถูกไล่ล่าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดก็ไม่ร้อง ตอนบาดเจ็บจนแผลน่าหวาดกลัวก็ไม่ร้อง แต่ตอนนี้กลับร้องไห้ออกมาเสียได้
เมิ่งอู๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือโอบเอวและแผ่นหลังของเขาไว้เบา ๆ แล้วตบกลางหลังปลอบโยน