ในสมองของเซี่ยจี้ราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยง เสียงอื้ออึงดังก้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบตัว
ตั้งครรภ์…งั้นหรือ?
ตั้งครรภ์!
เซี่ยจี้ตั้งสติได้ เด็กคนนี้เป็นลูกใครเขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกความเคลื่อนไหวของเมิ่งอู๋อยู่ในสายตาเขา ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างอื่น
แต่…ลูกของเขางั้นหรือ?
เซี่ยจี้ยังรู้สึกเหมือนเรื่องนี้ไม่จริงอย่างยิ่ง
ถึงกับรู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย—
ความเสียหายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นไม่อาจย้อนคืนได้ ไม่ใช่แค่ขาของเขา แม้แต่ความสามารถในการมีบุตรก็ถูกทำลายไปด้วย
หลังจากมีอะไรกับเมิ่งอู๋ เขาไปให้หมอตรวจ แต่ก็น่าเสียดายที่ครั้งนั้นไม่สำเร็จ เรื่องที่เกิดขึ้นกับเมิ่งอู๋คล้ายกับปาฏิหาริย์มากกว่า
และแน่นอนว่าความสามารถในการมีบุตรของเขาก็ไม่ได้ฟื้นคืน
แต่ตอนนี้ นางได้พบกับปาฏิหาริย์ครั้งที่สองแล้ว
เมิ่งอู๋บอกว่านางตั้งครรภ์
เซี่ยจี้แทบจะคิดว่าเมิ่งอู๋กำลังหลอกเขา
แต่เหตุผลบอกเขาว่าเมิ่งอู๋ไม่มีเหตุผลที่จะทำเช่นนั้น
เขาสูดหายใจลึก ๆ หลายครั้งกว่าจะพูดออกมาได้ว่า “รออยู่ตรงนั้น ฉันจะไปหา”
“ค่ะ” เมิ่งอู๋ตอบ
เซี่ยจี้วางสาย แล้วพบว่าห้องประชุมเงียบผิดปกติ ทุกคนต่างตกใจกับท่าทีเสียอาการที่หาได้ยากของเขา
เซี่ยจี้เป็นคนแบบไหน? หยิ่งผยอง เย็นชา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเยือกเย็นและอ่านใจยาก
ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี นอกจากคนเก่าแก่ที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เข้ารับช่วงบริษัทแล้ว ยังมีใครเคยเห็นเขาเสียอาการบ้าง?
ราวกับภาพลักษณ์ของเขาสลักแน่นอยู่ในใจของทุกคน ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่สั่นคลอน
แต่ตอนนี้พวกเขาเห็นอะไรกัน? เซี่ยจี้สีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว!