ยามเช้า เซี่ยจี้พูดแล้วทำจริง เขาตามมาถึงกองถ่ายด้วยตัวเอง
เรียกสายตาของคนทั้งกองให้หันมามอง หลายคนแอบกระซิบกระซาบกัน
พออวี้หงได้ยินแซ่เซี่ย ก็ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ไม่กล้ารบกวนแม้แต่น้อย
แต่สภาพของกองถ่ายก็เป็นอย่างที่เห็น ไม่มีเครื่องปรับอากาศ หากอยากได้ลมเย็นก็ต้องกลับไปนั่งในรถ ที่นี่มีแค่พัดลมเท่านั้น
ทั้งเสียงดังทั้งวุ่นวาย แถมคนยังเยอะ
ต่อให้อวี้หงระวังตัวแค่ไหน ก็เปลี่ยนเรื่องพวกนี้ไม่ได้
เมิ่งอู๋ยุ่งวุ่นวายอยู่กับงาน หลายครั้งก็อดกังวลไม่ได้ว่าคุณชายคนนี้จะรำคาญจนเดินกลับไปเสียก่อน ใครจะคิดว่าเซี่ยจี้จะทนอยู่ได้จนถึงเที่ยง
มื้อกลางวันเซี่ยจี้ให้คนไปสั่งจากร้านอาหารระดับดาว แล้วเลี้ยงคนทั้งกองถ่าย
ทุกคนกินข้าวกันบนรถ พอขึ้นรถแล้วได้สัมผัสลมจากเครื่องปรับอากาศ เมิ่งอู๋ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
สบายขึ้นเยอะ
แต่คิ้วที่ขมวดอยู่ของเซี่ยจี้ยังไม่คลาย สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
ตลอดช่วงเช้า เมิ่งอู๋ต้องสวมวิก แต่งหน้า ใส่เสื้อผ้าหนา ๆ ยืนถ่ายละครอยู่ในห้องที่ร้อนอบอ้าว แค่มองก็รู้สึกอึดอัดแทนแล้ว
แถมเธอยังตั้งครรภ์อยู่ด้วย
“กลับไปกับผม” หลังเมิ่งอู๋กินข้าวเสร็จ เซี่ยจี้ก็พูดขึ้นอีกครั้ง
เมิ่งอู๋แอบแลบลิ้นในใจ เธอเดาไว้แล้วว่าเขาต้องไม่พอใจแน่ถ้ามาดูที่นี่
“เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ” เธอหยิบหมากฝรั่งใส่ปาก แล้วแกะอีกชิ้นป้อนให้เซี่ยจี้
เซี่ยจี้ขมวดคิ้ว ปกติหลังกินข้าวเขาต้องบ้วนปาก แต่ที่นี่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก จึงได้แต่ฝืนกินเข้าไป
“ที่นี่สภาพแย่เกินไป” เขาพูด
เมิ่งอู๋เคี้ยวหมากฝรั่งดังหยับ ๆ
“คุณรับปากฉันแล้ว แถมยังมีลูกอยู่ในท้องด้วย” เธอพูด
“เมิ่งอู๋” เซี่ยจี้มองเธออย่างไม่เห็นด้วย