เมิ่งอู๋เห็นหิมะปกคลุมเต็มศีรษะและไหล่ของเขา ก็รีบบอกว่า “รีบปัดหิมะออกจากตัวก่อน”
ไม่อย่างนั้นพอไอร้อนในห้องระอุขึ้นมา หิมะก็จะละลายเป็นน้ำซึมเข้าเสื้อผ้า ถึงตอนนั้นคงทรมานน่าดู
“อ้อ ได้ครับ” เฮ่อจิ้งหยวนขานรับ ยกมือถอดหมวกออกจากศีรษะ แล้วตบหิมะบนไหล่ ก่อนจะแก้ผ้าพันคอออก
ผ้าพันคอผืนนั้นเมิ่งอู๋ถักให้เขาไว้ก่อนหน้านี้ นางมีความคิดสร้างสรรค์ นำไหมพรมหลายเส้นมาถักรวมเป็นเส้นหนา แล้วถักให้หลวม ๆ
จึงออกมาฟูนุ่ม สวมแล้วสบายมาก
เวลาออกไปข้างนอกตอนหิมะตก จะไม่มีผ้าพันคอไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหิมะต้องปลิวเข้าคอแน่
“พี่ ผมล่ากวางมาได้ตัวหนึ่ง แถมยังจับปลาได้อีกสองตัว เที่ยงนี้เรากินกันไหมครับ”
“ยังมีกวางด้วยหรือ” เมิ่งอู๋ถามอย่างประหลาดใจ “เจ้าไปไกลแค่ไหนกัน”
แถวที่มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่มีทางเห็นกวาง ต้องเข้าไปในป่าลึกถึงจะเจอ
“ก็ไปไกลหน่อยครับ” เฮ่อจิ้งหยวนหัวเราะคิก
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย” เมิ่งอู๋เอ่ยเตือนตามประสา แต่ไม่ได้ซักถามต่อ ครอบครัวอยู่ด้วยกันตลอดทั้งปี นางย่อมสังเกตเห็นว่าข้าหลวงใหญ่กับเฮ่อจิ้งหยวนมีความลับต่อกัน จากนั้นก็พูดต่อว่า “ได้ เนื้อกวางเอาไปย่างอร่อยที่สุด ส่วนปลาทำซุปปลาใส่ผักกาดดอง กำลังช่วยตัดเลี่ยนพอดี”
“แค่ฟังก็น่าอร่อยแล้วครับ” เฮ่อจิ้งหยวนรับคำอย่างกระตือรือร้น
เมิ่งอู๋จึงเริ่มลงมือทำอาหาร
ที่บ้านมีหม้ออยู่ใบเดียว นางจึงหั่นเนื้อกวางเป็นชิ้นหนาบางพอดี หมักทิ้งไว้ก่อน จากนั้นก็ตั้งหม้อตุ๋นซุปปลา วางเข่งนึ่งไว้ด้านบนทำหมั่นโถวแป้งผสมสองชนิด กะเวลาให้พอดี พอใกล้ได้ที่ก็ประกอบตะแกรงย่างเนื้อ วางลงบนเตาผิง แล้วเรียงเนื้อกวางทีละชิ้น ไม่นานก็ส่งเสียงฉ่าพร้อมน้ำมันที่เดือดปุด ๆ
กลิ่นหอมอบอวลขึ้นมาทันที
แม้ตระกูลเมิ่งจะอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร แต่บ้านใกล้เรือนเคียงไม่กี่หลังยังได้กลิ่นหอม ต่างอดบ่นไม่ได้ว่าตระกูลเมิ่งทำของอร่อยอะไรอีกแล้ว