เฮ่อจิ้งหยวนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเริ่มนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียร
เมิ่งอู๋กลับไปนอน แต่ก็หลับไม่ลง เอาแต่คิดถึงเรื่องเมื่อครู่
เฮ่อจิ้งหยวนบอกว่าเขาแค่คิดฟุ้งซ่าน แต่เขาไม่ใช่คนที่จะคิดฟุ้งซ่านไปเอง
หลายปีมานี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี
คิดไปคิดมา สาเหตุที่เขาคิดฟุ้งซ่านได้ คงเป็นเพราะนางเสียส่วนใหญ่
แต่เขากลับไม่ยอมพูด
เจ้าเล่ห์จริง ๆ
แต่ก็น่ารักดี
เมิ่งอู๋คิดไปพลางยิ้มออกมา
“ผู้ถือครองรู้ได้ยังไงอีกแล้ว” ในที่สุด 008 ก็หาโอกาสพูดได้ น้ำตาคลอเบ้า
ใครจะเข้าใจบ้าง ผู้ถือครองระบบคนอื่นล้วนต้องให้ระบบช่วย แต่ผู้ถือครองของมันดูเหมือนจะรู้อะไรไปหมด แถมยังไม่ชอบคุยเล่น มันแทบหาโอกาสพูดไม่ได้เลย
เมิ่งอู๋ขานรับเสียงหนึ่ง พลางคิดว่าท่าทีของตนเปลี่ยนแปลงได้แล้ว
“ผู้ถือครองเก่งมาก!” 008 รีบโห่ร้องเชียร์ทันที
เมิ่งอู๋ยิ้มน้อย ๆ แล้วถามไถ่ 008 อยู่สองสามคำ 008 ก็ซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่ในฐานะระบบ มันไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่าย ทุกวันก็อ่านนิยายบ้าง คุยเรื่องซุบซิบกับระบบอื่นบ้าง แล้วก็จัดการกระแสข้อมูลของตัวเอง วันเวลาก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
เมิ่งอู๋คุยกับมันบ้างเป็นครั้งคราวอยู่พักหนึ่ง พอได้ยินว่าห้องฝั่งตะวันตกไม่มีเสียงแล้ว ก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
นอนหลับยาวจนฟ้าสาง พอประตูห้องฝั่งตะวันตกเปิด นางก็ตื่นทันที
ลุกขึ้นมาดู ก็เห็นว่าใบหน้าของเฮ่อจิ้งหยวนดูซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ชัดเจนนัก
เมิ่งอู๋ยังไม่ค่อยวางใจ ตอนเช้านางต้มโจ๊ก จึงใส่น้ำตาลแดงลงในชามของเขา แล้วยังตอกไข่ใส่เพิ่มอีกฟอง
เฮ่อจิ้งหยวนหน้าเจื่อนเล็กน้อย น้ำตาลแดงกับไข่ต้มนั้นมีแต่คนท้องเท่านั้นที่ได้กิน แถมไม่ใช่ทุกบ้านจะมีปัญญากินเสียด้วย
แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเมิ่งอู๋เป็นห่วงเขา เขาจึงกินอย่างมีความสุข