“วางไว้ตรงนั้น” เฟยอิ๋งพยักเพยิดไปทางเคาน์เตอร์เกาะข้าง ๆ ตรงนั้นมีตู้ไวน์อยู่ด้วย
เมิ่งอู๋หิ้วกล่องอาหารเดินไป วางมันลงบนเคาน์เตอร์เกาะ
เฟยอิ๋งยื่นมือมาจากด้านข้าง รับกล่องอาหารจากมือของนาง ปลายนิ้วไล้ผ่านหลังมือเมิ่งอู๋ นางพลันชะงักไปเล็กน้อย
“รู้สึกยังไงบ้าง” เฟยอิ๋งถาม ราวกับไม่ทันสังเกตเห็น
“เรื่องงานเหรอคะ ดีมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” เมิ่งอู๋เอ่ยอย่างลังเล “แต่ทำแบบนี้จะไม่ค่อยดีหรือเปล่าคะ ให้ฉันกลับไปเถอะค่ะ”
“คนที่ย้ายเจ้ามาคือเกาเชิง เจ้าไปบอกเขาสิ” เฟยอิ๋งพูดพลางยิ้ม
เมิ่งอู๋มองเขา ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่าเป็นความคิดของเขาเอง ต่อให้นางโง่แค่ไหนก็รู้ หากเขาไม่เอ่ยปาก เกาเชิงไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้
“อีกอย่างนะ—” เฟยอิ๋งหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันมาใช้นิ้วดีดหน้าผากเมิ่งอู๋เบา ๆ แล้วพูดว่า “งานนี้ใครทำก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ เจ้าไปกระทบกระเทือนใครตรงไหน ต่อให้ได้ตำแหน่งมาด้วยเส้นสายแล้วจะเป็นไรไป ตำแหน่งนี้มีขึ้นก็เพราะเจ้าอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเจ้า ตำแหน่งนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นตั้งแต่แรก”
“เพราะฉันเหรอคะ” เมิ่งอู๋ถามออกมาโดยไม่รู้ตัว
“อืม” เฟยอิ๋งมองนาง
เมิ่งอู๋พบว่าชายคนนี้แสดงออกตรงไปตรงมาขึ้นเรื่อย ๆ นางเริ่มรับมือไม่ไหว จึงก้มหน้าทำตัวเป็นนกกระจอกเทศต่อไป
“ฉันออกไปกินข้าวก่อนนะคะ” นางพูด
นางได้ยินเฟยอิ๋งหัวเราะเบา ๆ
“ไปเถอะ”
เมิ่งอู๋รีบเผ่นออกไปทันที
จานหนิงหันไปมองทันที เห็นนางเดินออกมาจากสำนักงานผู้บริหาร ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกของเขาหรือเปล่า แต่รู้สึกว่านางดูรีบร้อนอยู่บ้าง
ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้คิดมาก เพราะไม่ว่าจะมองอย่างไร คนสองคนนี้ก็ไม่น่าจะมีความสัมพันธ์อะไรกัน ตอนนี้ในใจเขามีแต่ความเสียใจมากกว่า
ตั้งแต่เมื่อวานที่เห็นเกาเชิงเรียกเมิ่งอู๋ไป จานหนิงก็เอาแต่คาดเดาความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ไม่คิดว่าวันนี้เกาเชิงจะย้ายเมิ่งอู๋มาเสียแล้ว ในใจเขาจึงทั้งตื่นเต้นและหงุดหงิดตัวเอง