คุณหมอยังคงสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหว
“ได้ยินแล้วใช่ไหม” เซี่ยจี้มองเมิ่งอู๋แล้วกล่าว “กลับไปกับฉัน”
“ฉันไม่ไป” เมิ่งอู๋สบตาเขา รู้สึกกลัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังยืนกราน “คุณโกง”
“เมิ่งอู๋” เซี่ยจี้ขึ้นเสียงหนักขึ้น
เมิ่งอู๋หันหน้าหนี ไม่สนใจเขา
เซี่ยจี้เม้มปากเป็นเส้นตรง
หลิวยี่มองอยู่ด้านหลัง กำลังคิดว่าทั้งสองคนคงจะทะเลาะกันแล้ว ทว่าเมิ่งอู๋กลับหันไปพูดกับคุณหมอว่า “คุณหมอคะ คนท้องต้องรักษาอารมณ์ให้แจ่มใสใช่ไหมคะ”
คุณหมอไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ เรื่องจะพาลมาถึงตัวเอง จึงลังเลอีกครั้ง “เอ่อ ใช่ครับ อารมณ์ส่งผลต่อเด็กมาก”
เมิ่งอู๋ยิ้มทันที ก่อนหันไปมองเซี่ยจี้อย่างลิงโลด สีหน้าราวกับจะบอกว่า เห็นไหม ฉันพูดแล้ว
“คุณชาย ให้ฉันไปเถอะค่ะ ถ้าได้ไปฉันก็มีความสุข”
เซี่ยจี้สูดหายใจลึก วางเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วสอบถามคุณหมอถึงข้อควรระวังระหว่างตั้งครรภ์อีกหลายอย่าง ก่อนจะเดินจากไป
ทั้งสองออกจากโรงพยาบาล แล้วขึ้นรถตลอดทาง
เมิ่งอู๋แอบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ขยับเข้าไปใกล้ คว้าแขนเขาไว้
ร่างของเซี่ยจี้แข็งเกร็งเล็กน้อย เขาหันมามอง เมิ่งอู๋ส่งยิ้มให้แล้วพูดว่า “คุณชาย ฉันอยากถ่ายให้จบจริง ๆ ค่ะ ฉันสัญญาว่าจะระวังตัว ไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บ คุณให้ฉันถ่ายเถอะนะ ได้ไหมคะ ได้ไหม”
“เมิ่งอู๋ เธอน่าจะรู้ว่าเงินที่ได้จากการถ่ายละครนั่นไม่ได้มากมายอะไร ฉันจะเพิ่มค่าตัวให้เธอสิบเท่า” เซี่ยจี้กล่าว
จากนั้นก็พูดต่อว่า “ถ้าเธอชอบถ่ายละคร รอให้คลอดลูกแล้วค่อยถ่ายตามใจชอบ ฉันจะจัดหาทรัพยากรให้ เธออยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“แต่ตอนนี้เธอต้องพักผ่อนให้ดี”