เมิ่งอู๋หน้าแดงมานานแล้ว นางมองไม่เห็นใบหน้าตัวเอง จึงเอาแต่มองใบหน้าของเฮ่อจิ้งหยวนที่แดงก่ำ แล้วคิดว่าของนางคงไม่ต่างกันนัก
แต่พอได้ยินประโยคนั้น กลับรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม
ลมหายใจของนางสะดุด ขนตาสั่นไหว ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะจ้องเฮ่อจิ้งหยวนอย่างเขินอายปนขุ่นเคือง
ถามอะไรอย่างนั้น ให้นางตอบอย่างไรเล่า!
ถ้าตอบว่าได้ ก็ไม่เท่ากับไร้ยางอายเกินไปหรอกหรือ!
“ไม่ได้” นางส่งเสียงฮึเบา ๆ
แววตาของเฮ่อจิ้งหยวนพลันฉายความผิดหวังระคนกับความปรารถนา
แต่ถึงอย่างนั้น หลังเมิ่งอู๋ปฏิเสธ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ เพียงมองนางตาละห้อยอย่างน่าสงสาร
“พี่สาว...” เขาเอ่ยเสียงเบา
เมิ่งอู๋ทั้งขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่พอถูกเขาทำเช่นนี้ก็ใจอ่อน หัวใจเต้นระรัว ครั้นใจวูบไหวขึ้นมา นางก็เงยหน้าขึ้นจูบเขา
“โง่จริง ๆ” หลังริมฝีปากแตะกันเพียงชั่วครู่ นางก็เอ่ยเสียงเบา
หรือจะให้นางเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วยหรือ?
เฮ่อจิ้งหยวนยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ทั้งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น สมองเหมือนติดขัด คอยวนซ้ำภาพเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ไปมา
สัมผัสอันอ่อนโยนและอบอุ่น ลมหายใจที่ปัดผ่านลงมา รวมถึงขนตาที่สั่นไหวของเมิ่งอู๋ ล้วนแจ่มชัดอย่างยิ่ง
อาอู๋ อาอู๋จูบเขาแล้ว!
เสียงนั้นดังกึกก้องในใจ ราวกับพลุระเบิดสว่างไสว
เฮ่อจิ้งหยวนมองเมิ่งอู๋ เห็นนางยิ้มให้เขาแล้วถอยหลัง ทว่าคราวนี้เขากลับตอบสนองได้รวดเร็วยิ่ง
เขายื่นมือไปโอบไหล่เมิ่งอู๋ อีกมือก็ไม่ลืมประคองดอกกล้วยไม้ที่ถืออยู่ ก่อนดึงนางเข้าหาตัวแล้วก้มลงจูบ
ริมฝีปากแนบชิดกัน สัมผัสได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
เขาค่อย ๆ คลอเคลียอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่อยากผละจากกันเลย
ตอนแรกเมิ่งอู๋ยังเกร็งอยู่ แต่พอเห็นว่าเขาทำเพียงเท่านี้ นางก็อดหัวเราะไม่ได้ แม้จะยังรู้สึกประหม่าอยู่ก็ตาม