พริบตาเดียว เด็กทั้งสามก็ถึงวัยเข้าอนุบาลแล้ว
เฟยอิ๋งเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง เขามีความต้องการปกป้องเด็กทั้งสามอย่างแรงกล้าเป็นพิเศษ กลัวเหลือเกินว่าพวกนางจะเจออันตรายที่ไม่อาจคาดคิดเมื่อคลาดจากสายตาเขา
เขาเคยคิดด้วยซ้ำว่าจะไม่ให้เด็ก ๆ ไปอนุบาล แต่หาครูมาสอนที่บ้านแทน
แต่ข้อเสนอนี้ถูกเมิ่งอู๋ปฏิเสธ
เด็ก ๆ หลายคนเดิมทีก็ไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน ทั้งยังไม่มีเพื่อนมากนัก ยิ่งควรไปอนุบาลเพื่อเปิดหูเปิดตา เล่นสนุก และได้คลุกคลีกับผู้คนให้มากขึ้น
“เจ้านี่นะ” เมิ่งอู๋นั่งอยู่ในอ้อมแขนเขา พลางจุมพิตเขาเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “อย่ากังวลไปเลย อนุบาลนั่นเจ้าเป็นคนลงทุนเอง ทั้งยังตรวจสอบทุกซอกทุกมุมตั้งหลายรอบ ครูก็เป็นคนเชิญมาเองกับมือ แถมยังมีบอดี้การ์ดคอยดูแล มีกล้องวงจรปิดให้ดูได้ตลอดเวลา เข้าใจไหม?”
“ข้ารู้” เฟยอิ๋งจนปัญญา โอบกอดนางไว้แล้วซบหน้าลงข้างลำคอ พลางยิ้มขื่น “แต่ข้าก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี”
เมิ่งอู๋หัวเราะเบา ๆ
บางทีอาจเป็นเพราะกว่าจะได้เด็ก ๆ มาไม่ง่าย ทั้งยังต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย เฟยอิ๋งจึงแทบจะกลายเป็นคนหวาดระแวงไปแล้ว
หากเขาถูกคนคิดร้ายใส่ตัวเองก็ไม่เป็นไร แต่พอเป็นเรื่องของเด็ก ๆ หลายคน เขากลับเป็นกังวลจนแทบคลั่ง
“เอาละ ข้าจะบอกข่าวดีให้เจ้าฟัง” เมิ่งอู๋กล่าวเสียงเบา
“อะไรหรือ?” เฟยอิ๋งถูไถข้างลำคอของเมิ่งอู๋
“ข้าคิดว่าข้ากำลังตั้งครรภ์อีกแล้ว”
เฟยอิ๋งเงยหน้าขึ้นฉับพลัน “อะไรนะ!”
เมิ่งอู๋ยิ้มให้เขา จับมือเขามาวางบนท้องของตนแล้วกล่าวว่า “วันนี้ข้าใช้ที่ตรวจครรภ์ตรวจดูแล้ว มีอีกคนแล้ว แต่—”
เมิ่งอู๋ยังพูดไม่ทันจบ เฟยอิ๋งก็ลุกพรวดขึ้นอุ้มนางขึ้นมาเสียแล้ว