วันนี้คือวันที่ 11 กรกฎาคม พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเนี่ยจวิ้น
หลายวันก่อน เขาทำภารกิจสืบข่าวสำเร็จอีกครั้งและกลับมาถึงหลิงเฉิง จากนั้นก็เริ่มรอเมิ่งอู๋กลับบ้าน
บ้านหลังนั้นทั้งสองคนซื้อไว้ตั้งนานแล้ว
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เนี่ยจวิ้นค่อย ๆ ตกแต่งบ้านทีละนิด จนกลายเป็นบ้านที่อบอุ่นและสวยงาม
เมิ่งอู๋รับภารกิจออกนอกเมืองอีกครั้ง ก่อนจากไปนางสัญญากับเขาไว้ว่าจะรีบกลับถึงหลิงเฉิงก่อนวันเกิดของเขา เนี่ยจวิ้นเชื่อนาง
แต่เขาอยากพบเมิ่งอู๋ให้เร็วกว่านั้น จึงจงใจออกนอกเมืองล่วงหน้าหนึ่งวันเพื่อรอ
ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้
เนี่ยจวิ้นรู้มาตลอดว่าเมิ่งอู๋เป็นที่นิยมเพียงใด ไม่มีใครปฏิเสธสตรีผู้แข็งแกร่งและงดงามได้ เขาจึงคอยระแวดระวังอยู่เสมอ ทว่าเรื่องแบบนี้กลับป้องกันได้ยากนัก
เพียงมองแวบเดียว เขาก็รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นพวกที่บ้านพอมีเงินอยู่บ้าง พลังอยู่แค่ระดับบีต่ำ ๆ มองเมิ่งอู๋ด้วยท่าทีประจบประแจงเช่นนี้ ไม่เคยเห็นฝีมือของนาง ก็คงเคยได้รับความช่วยเหลือจากนางมาแน่
ไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่าเนี่ยจวิ้นว่าการได้รับความช่วยเหลือจากเมิ่งอู๋จะทำให้คนเรารู้สึกและมีปฏิกิริยาเช่นไร
เขาปรากฏตัวแล้วเดินไปยังค่ายพัก
เมิ่งอู๋เงยหน้ามองไปทางนั้น
“ใคร?” คนเฝ้าค่ายแทบจะสังเกตเห็นเงาร่างนั้นในทันที ก่อนยกปืนเล็งไปอย่างระแวดระวังแล้วถามขึ้น
“เพื่อนฉันเอง” เมิ่งอู๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
คนในค่ายชะงักไป ชายคนนั้นลังเล มองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะวางปืนลงตามสัญญาณจากอีกฝ่าย
เพียงชั่วครู่ เนี่ยจวิ้นก็เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นปรากฏต่อสายตาทุกคน เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนเฝ้าค่าย เพียงก้าวยาว ๆ ไปหาเมิ่งอู๋ สายตาไล้ผ่านชายหนุ่ม ก่อนหันมามองเมิ่งอู๋พร้อมรอยยิ้ม “อาชิง”