หลังจากนั้น ตลอดสองวันหยุดสุดสัปดาห์ หากมีเวลาว่าง เมิ่งอู๋ก็มักชอบไปนั่งที่ระเบียงยาวซึ่งสร้างอยู่ริมเขา มองทิวทัศน์งดงามตรงหน้า
ทุกสิ่งดูผ่อนคลายและงดงามไปหมด
ช่างเหมือนแดนสุขาวดีที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ที่นี่เวลาดูราวกับเดินช้าลง แต่กลับไม่ทำให้ผู้คนกระวนกระวายใจ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกงดงามยิ่งนัก
ยามบ่าย เมิ่งอู๋เอนกายพิงหมอนนุ่มบนชิงช้า อ่านหนังสือพลางพูดคุยเล่นกับสาวใช้
“เดิมทีห้องนอนของท่านมหาปุโรหิตไม่มีอะไรเลยค่ะ ว่างเปล่า มีเพียงของใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น ม่านและเครื่องเรือนพวกนี้ ท่านสั่งให้พวกเราจัดเตรียมขึ้นมา ดีเหลือเกินที่ท่านชอบนะคะ” สาวใช้วัยเยาว์ผู้เปี่ยมชีวิตชีวาพูด ดวงตาฉายแววยินดีอย่างจริงใจ
เมิ่งอู๋ตกใจจนหูทั้งสองข้างตั้งขึ้นเล็กน้อย ปลายหางที่กำลังแกว่งอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างขาก็หยุดกึก
“นั่นเป็นห้องนอนของมหาปุโรหิตหรือ?” นางไม่เคยคิดมาก่อนเลย ทั้งยังเป็นสถานที่ที่จัดเตรียมขึ้นเพื่อนางโดยเฉพาะ
นางนึกถึงม่านห้อยพู่ที่ซ้อนทบกันเป็นชั้นทั่วทั้งห้อง และเครื่องเรือนซึ่งฝังประดับด้วยทองคำ เงิน และอัญมณี
ของเหล่านั้นมิใช่สิ่งที่จะจัดเตรียมให้เสร็จได้ในเวลาอันสั้น
เมิ่งอู๋เข้าใจมาตลอดว่านั่นเป็นที่พำนักของภรรยามหาปุโรหิตผู้นำคนก่อน ที่แท้กลับเป็นเช่นนี้หรือ?
“ใช่ค่ะ ท่านมหาปุโรหิตไม่ได้บอกคุณหนูหรือคะ? ฉันนี่พูดมากอีกแล้ว” สาวใช้ยกมือปิดปากด้วยความกลัดกลุ้ม อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองสาวใช้คนอื่น ๆ ก่อนจะมองเมิ่งอู๋อย่างวิงวอน แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากขอให้นางช่วยแก้ตัว
“ไม่เป็นไร ฉันไม่บอกใครหรอก พวกเจ้าก็อย่าพูดถึงอีกนะ” เพียงสองวันสั้น ๆ เมิ่งอู๋ก็ตระหนักแล้วว่ากฎของศาลเจ้าแห่งเทพสัตว์เข้มงวดเพียงใด นางจึงยิ้มพูดกับเหล่าสาวใช้