“ตูม!!”
ปราณฟ้ากำเนิดไหลย้อนทะลัก...
ไม่สิ จะเรียกว่าไหลย้อนทะลักก็ไม่ถูก ต้องเรียกว่าไหลลงมาตามกระแส ไร้ความติดขัดและอุปสรรคโดยสิ้นเชิง
“รู้สึกสบายดีแฮะ นึกว่าจะเจ็บสักหน่อยเสียอีก”
ลั่วเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น แสงเรืองรองรอบกายไหลเวียน ก่อนจะค่อย ๆ มืดลงและหดเก็บไปจนหมดสิ้น
ราบรื่น ราบรื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ราวกับควรเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
ไม่สิ มันควรเป็นเช่นนี้อยู่แล้วจริง ๆ!
ปราณฟ้ากำเนิดเองก็เฝ้ารอ โหยหาการหวนคืนสู่ลั่วเฉินอย่างแท้จริง เพื่อหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของเขาโดยสมบูรณ์
ในห้วงความคิดของลั่วเฉิน พลันปรากฏภาพหนึ่งขึ้น
ภาพนั้นคืออาคารสูงตระหง่านเสียดเมฆ
ทว่าที่แปลกก็คือ อาคารหลังนี้มีเพียงส่วนที่อยู่เหนือพื้นดิน ไม่มีฐานราก
เพราะมันใหญ่โตและโอ่อ่ามากพอ ต่อให้มีพายุคลั่งหรือแผ่นดินไหวรุนแรงเพียงใด ก็ไม่อาจทำลายมันลงได้
แต่ไร้รากฐานก็คือไร้รากฐาน
ต่อให้ล้มลงได้ยาก ก็ไม่ได้เปลี่ยนแก่นแท้ของมัน
และตอนนี้ ลั่วเฉินก็ได้เห็นแล้ว
อาคารสูงกำลังพังทลายเช่นกัน ทว่าไม่ได้แตกสลายอย่างที่จินตนาการไว้
อิฐทุกก้อน กระเบื้องทุกแผ่น แม้แต่เม็ดทราย ต่างแปรเปลี่ยนเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกราก ประหนึ่งกระบี่คมกริบนับไม่ถ้วน พุ่งกระแทกลงสู่ผืนดินอย่างต่อเนื่อง หล่อสร้างรากฐานที่มากพอจะรองรับหอคอยทะลวงฟ้าให้สูงขึ้นและยิ่งใหญ่กว่าเดิม
อาคารพังทลายลง และเตี้ยลงด้วย
แต่แก่นแท้ของมัน หรือแม้แต่ปริมาณ กลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย
เพียงจากเดิมที่มี 100 ชั้นเหนือดิน กลายเป็น 50 ชั้นใต้ดินและ 50 ชั้นเหนือดิน
เมื่อหยั่งรากเช่นนี้ มันจึงไม่ใช่อาคาร 100 ชั้นที่พร้อมพังถล่มเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป แต่ด้วยฐานรองรับจากชั้นใต้ดิน 50 ชั้น ในอนาคตจึงมีศักยภาพจะสร้างได้ถึง 200 ชั้น หรือแม้แต่ 500 ชั้น