สวี่หว่านหยอกเจ้าตัวแสบจนพอใจแล้ว ก็จัดคนไปส่งข่าวถึงสกุลจิน แจ้งให้บิดามารดาของอีกฝ่ายทราบ
เรื่องนี้สำคัญยิ่ง มิใช่เพียงการหยอกเล่นระหว่างเด็ก ๆ หากสกุลจินรับมือผิดพลาด ก็อาจล่วงเกินทัพมหาเสนาะผู้รักษาแดนตะวันตกได้
เจ้าตัวแสบยืนฟังนางจัดการอยู่ข้าง ๆ พลางถามอย่างไม่เข้าใจว่า “เจ้าพูดเรื่องนี้กับบิดามารดาของเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้ พวกเขาจะเชื่อหรือ”
สวี่หว่านกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ พวกเขาก็ต้องไปถามฉินเย่ให้แน่ใจ ฉินเย่น่าจะรู้ดีว่าลอเฉินจะหมายหัวเขาหรือไม่”
“ดูออกได้อย่างไร...” น้ำเสียงของเจ้าตัวแสบค่อย ๆ เบาลง
วันนั้นที่สำนักศึกษา ลอเฉินก้มหน้าขอโทษฉินสื่อ ท่าทางดูจริงใจไม่น้อย ทั้งยังไม่ได้แสดงอาการอะไรต่อหน้า ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นเขากลับผูกใจเจ็บฉินเย่
ทั้งที่ฉินเย่ผู้เย็นชาไร้หัวใจและหยิ่งผยองคนนั้นพูดเพียงสองคำ
กลับล่วงเกินอีกฝ่ายจนถึงขั้นนี้ได้
แต่เจ้าตัวแสบลองคิดดูแล้ว ฉินเย่ก็เหมือนจะพูดแค่สามคำจนทำให้เขาโมโหแทบระเบิดเหมือนกัน ไอ้สารเลวนั่น...
สวี่หว่านรับคำเบา ๆ แล้วครุ่นคิดถ้อยคำก่อนเอ่ยว่า “ข้าคิดว่า จากกระดาษคำตอบที่ข้าเคยเห็นเมื่อครึ่งปีก่อน ฉินเย่น่าจะเป็นคนฉลาดมาก เขาคงมองออกว่าลอเฉินเป็นคนเช่นไร หรือบางทีเขาอาจเก่งกว่านั้น คือคาดการณ์ผลที่จะตามมาได้ตั้งแต่ก่อนเอ่ยปากเสียอีก”
“เป็นไปได้อย่างไร!” เจ้าตัวแสบปฏิเสธโดยไม่ทันคิด
หากเป็นอย่างที่นางว่า ฉินเย่ก็คงไม่ต่างอะไรกับเทพเซียนแล้วกระมัง
คุณชายใหญ่ไม่ยอมรับ ทั้งยังคิดว่าสวี่หว่านต้องพูดเหลวไหลแน่นอน