จงเจ้าออกไปนานแล้วแต่ยังไม่กลับมา สวี่หว่านนั่งอยู่บนเตียง อ่านนิยายเล่มใหม่ที่จงเจ้าสั่งคนส่งมาให้ เขาบอกว่าเรื่องราวหวานมาก และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ นางอ่านได้ครู่เดียวก็เริ่มหัวเราะคิกคัก
แม้ท่านั่งอ่านหนังสือบนเตียงจะไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แต่การเอนหลังพิงหัวเตียง แล้วนอนกึ่งเอนอยู่ใต้ผ้าห่มในวันฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเช่นนี้ ช่างทำให้รู้สึกสบายใจยิ่งนัก
ตอนจงเจ้าออกมา ก็เห็นสวี่หว่านกำลังยกมุมปาก ดวงตายิ้มโค้ง เขาใจเต้นวูบ ก้าวเข้าไปถามว่า “นิยายเล่มใหม่สนุกหรือไม่”
สวี่หว่านอ่านจนหัวใจแทบละลาย นางยิ้มกว้างพลางตอบว่า “สนุกมาก ผู้เขียนคนนี้บรรยายเก่งเหลือเกิน แค่แอบแตะนิ้วกันนิดเดียวก็ชวนให้ใจอ่อน ทั้งหวานทั้งน่ารัก”
จงเจ้ามองนิยายในมือนางอย่างพึงพอใจ “พรุ่งนี้ข้าจะซื้อผลงานเล่มอื่นของผู้เขียนคนนี้มาให้เจ้าให้หมด ผู้เขียนที่เขียนเก่งเช่นนี้ ผลงานเรื่องอื่นก็น่าจะไม่เลว”
“มีเหตุผล” สวี่หว่านกอดนิยายไว้ ตั้งใจจะอ่านต่อ ทว่าจู่ ๆ มือใหญ่คู่หนึ่งก็ยื่นมาบังข้อความบนหน้ากระดาษ
นางเงยหน้าถามอย่างสงสัย “ท่านก็อยากอ่านหรือ”
จงเจ้ามองนางแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่อยากอ่านมัน”
แววตาของเขาร้อนแรง
นอกจากนางแล้ว เขาก็มองไม่เห็นผู้ใดหรือสิ่งใดทั้งนั้น
สวี่หว่านเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าคืนนี้พวกเขายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ นางจึงกะพริบตาปริบ ๆ เป็นสัญญาณว่าเข้าใจแล้ว
เมื่อครู่ นิยายหวาน ๆ เล่มนี้ยังถูกชมอยู่เลย
ชั่วพริบตาต่อมา สวี่หว่านก็โยนมันไปไว้ตรงมุมเตียง
จงเจ้ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนโน้มตัวลงจูบนาง จุมพิตของเขาพรมลงอย่างละเอียดอ่อน ไล่จากริมฝีปากไปถึงลำคอ จนสวี่หว่านอ่อนระทวยไปทั้งร่าง นางหลับตา โอบแขนรอบคอเขา รับรู้ถึงร่างของเขาที่มุดเข้ามาใต้ผ้าห่ม