ฉินเย่เป็นคนความจำดีและมีพรสวรรค์สูง แต่เขาทุ่มเทใจให้กับการอ่านหนังสือเพียงอย่างเดียว ไม่ใส่ใจผู้คนหรือเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้อง
ในความทรงจำของเขา จงจินเฉิงก็เป็นเพียงหนึ่งในบรรดานักเรียนมากมายที่สอบสู้เขาไม่ได้ เพียงแต่นิสัยเสียยิ่งกว่าใคร ชอบกระทืบเท้าโวยวายต่อหน้าเขา
แต่เขายังจับคู่ชื่อของอีกฝ่ายกับใบหน้าไม่ถูก
ทันทีที่คำถามนี้หลุดออกมา จงเหวินซิวก็รู้สึกราวกับอากาศรอบตัวถูกแช่แข็ง จบกัน จบกัน แม้เขาจะเดาไว้นานแล้วว่าฉินเย่คงไม่รู้จักพวกตน แต่การที่ฉินเย่ถามออกมาต่อหน้าเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากเตะหน้าน้องชายซ้ำๆ ไม่รู้กี่ครั้ง น้องชายต้องคลุ้มคลั่งแน่...
“เจ้า...เจ้าพูดว่าอะไรนะ” จงจินเฉิงสงสัยว่าตนเองฟังผิดไป
คนที่เขามองเป็นคู่แข่ง คนที่เขาคิดจะเอาชนะให้ได้ทุกวัน กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครหรือ?
หยามกัน!
หยามกันอย่างร้ายกาจที่สุด!!
เจ้าตัวแสบประหนึ่งลูกโป่งที่พองลมจนเต็ม ถูกสายฟ้าจากสวรรค์ฟาดลงกลางหัวเข้าอย่างจัง ความโกรธทะลักพุ่งขึ้นฟ้า ระเบิดเสียจนฟ้าถล่มดินทลาย ทั้งตัวเข้าสู่ช่วงเวลาที่โกรธที่สุดในประวัติศาสตร์!
“ฉินเย่ เจ้าคนสารเลว! เจ้ากล้าถามว่าข้าเป็นใครหรือ เจ้ากล้าไม่รู้จักข้าหรือ! คุณชายผู้นี้คือคนที่จะเอาชนะเจ้า เป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในเมืองหลวง!”
“น่าโมโหนัก! เหตุใดบนโลกนี้ถึงมีคนหยิ่งยโสวางอำนาจเช่นเจ้าได้ เจ้าภูมิใจนักหรือ ข้าบอกเจ้าไว้เลย คนที่เก่งที่สุดคือข้า หากยอดอัจฉริยะอย่างคุณชายผู้นี้ไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือช้ากว่าเจ้า อันดับหนึ่งของสี่สำนักศึกษาคงไม่ตกเป็นของเจ้าแน่!”