สวี่หว่านมุมปากกระตุก ไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด
เพราะเธอเห็นกระดาษที่กางอยู่บนโต๊ะแล้ว หนาปึกขนาดนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นบทกวีที่เขียนไว้ก่อนหน้านี้... คราวนี้เธอถึงนึกขึ้นได้ว่า วันแรกที่ซีมาถึง ก็สอนเด็ก ๆ ให้ด่าลอจิงเฟิงด้วยสารพัดวิธี
ดูท่าคงถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้ว
แต่ก็ช่างน่าแปลก ลอจิงเฟิงดูอารมณ์ดีไม่น้อย นั่งรอเด็กหนุ่มทั้งหลายส่งการบ้านอย่างสบายอกสบายใจ
บทกวีชมเขาถูกส่งมาให้ทีละบท เขาเอ่ยชมเป็นระยะว่าการเลือกใช้ถ้อยคำและเรียบเรียงประโยคนั้นดีกว่าบทที่ใช้ด่าเขามากนัก เห็นได้ชัดว่าพัฒนาขึ้นมากจากเมื่อเดือนกว่า ๆ ก่อน ลอจิงเฟิงดีใจจนตะโกนออกไปด้านนอกว่า “ใครก็ได้ เอาบทกวีพวกนี้ไปส่งให้ตาแก่ที่หลูเฉิง ให้เขาดูเสียหน่อยว่าเจ้าพวกนี้ชมข้าอย่างไร”
“ขอรับ ก๊กกง ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”
“!!” เด็กหนุ่มทั้งห้าต่างอ้าปากค้าง
กงผู้พิทักษ์แผ่นดินกำลังเปิดศึกกับซีจากระยะไกลอย่างนั้นหรือ?
คนหนึ่งสั่งให้พวกเขาด่าลอจิงเฟิง อีกคนให้พวกเขาแต่งบทกวีชมแล้วส่งไปให้ตาแก่ดู... การประชันฝีมือของผู้ใหญ่เริ่มต้นขึ้นด้วยบทกวีที่พวกเขาแต่งเสียอย่างนั้น
ลอจิงเฟิงยังรู้สึกว่ายังไม่พอ จึงตะโกนเสียงดังด้วยน้ำเสียงชวนให้คนโมโหแทบตายว่า “ให้ส่งด่วนด้วยม้าเร็วแปดร้อยลี้!”
องครักษ์ที่วิ่งไปไกลแล้วตะโกนตอบเสียงดังกว่าเดิมว่า “ขอรับ!”
สวี่หว่านแทบมองต่อไม่ไหว ลอจิงเฟิงช่างไร้คุณธรรมจริง ๆ หากท่านผู้อาวุโสซูได้รับจดหมาย เห็นศิษย์ที่ตนทุ่มเทสั่งสอนอย่างยากลำบากกลับชมศัตรูของตนเข้า จะไม่โมโหจนนอนไม่หลับทั้งคืนหรือ?